Tim Foncke

Zwijgen en voelen. Een kerstverhaal

2011-12-15T15:26:00.002+01:00

De kerstboom was een initiatief van mijn vriendin. Zelf ben ik niet zo’n initiatiefnemer.
     Alle kerstbomen op jouwboom.be hadden een naam en waren al versierd met ballen en slingers en lichtjes, het enige wat je nog hoefde te doen was de pakjes eronder leggen. Als je zelfs dat nog te veel moeite vond kon je kiezen voor een boom die Het mooiste meisje van de klas heette: in plaats van ballen hingen er cadeautjes aan, middels haakjes die zwetende pubers voorstelden.
     Ik wees de Mission: Impossible aan, een boom die zichzelf vijf seconden na Kerstmis vernietigde, maar mijn vriendin koos voor De anorectische vriendin van het mooiste meisje van de klas. Tijdens de kerstdagen beleefde haar mededogen een piekperiode.
     De boom zou aan huis worden geleverd. Tussen de bestelling en de levering pakte mijn vriendin haar biezen.
     ‘Dit is alweer een druppel in een emmer die allang overloopt,’ sprak ze terwijl ze haar kleren met hanger en al in een koffer propte.
     ‘Ik zal een nieuwe emmer onder de anorectische vriendin zetten,’ stelde ik voor.
     Haar mededogen moest haar even in de steek hebben gelaten, want terwijl ik een slok nam sloeg ze met een houten hanger het flesje bier uit mijn hand.

Ik lag met een flesje bier op de sofa toen er aan de deur werd gebeld.
     Na het vertrek van mijn vriendin had ik geprobeerd de bestelling te annuleren, maar de kerstbomen van jouwboom.be stonden boven de annulering.
     Aan de boom hingen geen ballen, alleen slingers die de kleur van kots hadden. Hij ruifde.
     ‘Waar mag ik ’m zetten?’ vroeg de man, een spoor van naalden op de vloer achterlatend.
     ‘Waar je staat is goed,’ zei ik. Hij stond voor de tv.
     ‘Zo ga je geen tv meer kunnen kijken.’
     ‘Ik mag niet meer kijken van de dokter. Ik raakte te veel verslingerd aan Het mooiste meisje van de klas.’
     De man zette de boom neer. Naalden vielen op zijn kop.
     ‘De boom ruift,’ merkte ik op.
     ‘Een boom die ruift is een boom die leeft.’ Hij wreef de naalden uit zijn haar.
     ‘Ik had liever een dode boom gehad,’ zei ik. ‘Leven is iets voor in andere huizen. In mijn huis pakt het leven de biezen.’ Ik nam een slok.
     De man keek naar het flesje in mijn hand.
     ‘Wil je iets drinken?’ vroeg ik.
     Hij wees naar het flesje.
     Zwijgend en drinkend stonden we in de woonkamer. Onder de kerstboom lag een gifgroene plas.
     ‘Dat doet deugd,’ zei de man. ‘Zwijgend een pint drinken.’
     ‘Ja,’ zei ik.
     Nu moest ik over een korting op de ruivende boom beginnen. Je moet de mensen pakken terwijl ze deugd hebben.
     ‘Mijn vrouw en ik hebben elkaar niks meer te zeggen,’ sprak de man, ‘maar ik ben de enige van ons twee die zijn mond houdt. Onze dochter is verongelukt met een kind in haar buik, maar wat moet je zeggen? Dat je kapotgaat? Als mijn vrouw zou zwijgen zou ze misschien voelen dat ik het ook voel; nu wordt ze kwaad omdat ik niks zeg.’ Hij nam een slok. ‘Zwijgen en voelen dat de ander het ook voelt, een blik wisselen en koffie zetten, zo zou ik graag eens de dag doorbrengen.’
     Ik keek naar de boom die leefde in mijn huis.

Dit verhaal verscheen in Huisvlijt 17, winter 2010

Pastiche

2011-12-14T13:48:00.000+01:00

De eerste die op Annick Vandorpes blog Van boeken en mensen raadt welke schrijver ik aldaar pasticheer, krijgt een gesigneerd exemplaar van de Norman-cartoonbundel Pijntje plús een comedy-dvd met optredens van Gunter Lamoot, Iwein Segers en Timotei Van Het Vonkje.
Ik lijk godverdomme de kerstman wel. Met z’n dikke lul.

Waar ik mee bezig mag zijn

2011-11-16T14:45:00.001+01:00

Loei hallelujah met een geleende hazenlip want de kogel is door de kerk: Gunter Lamoot neemt de piloot op van zijn allereerste tv-show voor 2BE: Kaas- en lijmavond.

Een avond als vleesgeworden lebmaag der onzin met de aanstekelijkste reflux dezer côté van het halfrond.

Waar Hitler een hobby heeft, Clouseau dEUS is & Eduard Van De Walle geniaal.

Zo een avond dus, dat en nog veel minder.

Wij liggen alvast in een deuk, dus poets jullie tandjes en kom er gezellig bijliggen!

Info & tickets (5,00 euro):
http://www.scalaplatform.be/programma.php?vs_id=255

Of telefonisch via het nummer: 09/228.87.20

De link hierboven zou het duidelijk moeten maken, maar de opname vindt dus plaats op 5 december, vanaf 20u in zaal Scala, Dendermondsesteenweg 163-165 in Gent.

Re:

2011-11-09T20:07:00.001+01:00

----- Original Message -----
From: Ivo Victoria
To: Tim Foncke
Sent: Wednesday, November 09, 2011 7:04 PM
Subject: Re:

Ok, fair enough. Ik kon mij niet inbeelden dat iemand dat blogje ernstig zou nemen maar ik twijfel er niet aan dat je oprecht bent. Ik ga het nog eens lezen.

Al vind ik niet dat onbescheidenheid het exclusieve recht van de groten der aarde is, noch dat ik mezelf overdreven au sérieux neem.

Maar goed, ik snap geloof ik wel wat je bedoelt. Tot de volgende,

Ivo Victoria.

Op 9 nov. 2011 om 18:36 heeft "Tim Foncke" het volgende geschreven:

Hey Ivo,

Ik acht je redelijk hoog, dus ik ging ervan uit dat je over al die vergelijkingen nagedacht hebt. Ik stoorde mij eraan. En dat ik de behoefte voelde onder meer dat op je site te verkondigen, komt door de onbescheidenheid van je bericht Heel goed. waar ik mij ook aan stoorde. Ik bezoek je site ongeveer dagelijks, meestal tot mijn tevredenheid, maar soms erger ik mij aan een onbescheidenheid die niet gepast is. Herman Brusselmans wordt vaak van arrogantie beschuldigd omdat hij zichzelf de beste schrijver van Vlaanderen noemt. Tegen Luk Alloo zei hij daarover gevat: 'Wat moet ik zeggen? Dat ik de derde beste schrijver van Vlaanderen ben?' Over Eddy Merckx zei Brusselmans: 'Iedereen weet dat Merckx de beste wielrenner aller tijden is, maar o wee als Eddy dat zelf zou zeggen.' Mensen als Brusselmans en Merckx mogen met hun hand op tafel slaan als 't over hun prestaties gaat. Jij mag dan wel een tafel aan gort signeren, de manier waarop je daarover schrijft doet mijn tenen krullen. En dan klik ik op reacties.

T.

----- Original Message -----
From: Ivo Victoria
To: Tim Foncke
Sent: Wednesday, November 09, 2011 3:50 PM
Subject: Re:

Ha Tim,

als ik een probleem had gehad met uw bijdrage op mijn site, dan had ik hem niet geplaatst of getwitterd. Ik ben niet zo voor democratie op mijn eigen website, maar gelukkig valt het zelden voor dat ik die vorm van censuur moet toepassen en ook in jouw geval zag ik er geen enkele reden toe. Afzeiken leek mij de correcte omschrijving van je comment.

Ik vond het wel opmerkelijk (en ook wel geestig geschreven, dat oor, inderdaad, wat een vondst).

Zelf heb ik nog nooit de behoefte gevoeld een collega mijn mening over zijn werk te geven, tenzij er mij om gevraagd wordt en dan nog doe ik het liever niet, laat staan in het openbaar. Ik weet namelijk wat ik zelf aan dat soort meningen heb: niks. Ik schrijf vanuit mezelf, en ik zou het niet kunnen veranderen al zou ik het willen. Daarom heb ik ook niks aan recensies. Ik ben blij met die goeie recensies, en die twitter en facebook ik ook, in de hoop dat de mensen zich zullen laten verleiden tot het lezen van mijn boek. Maar inhoudelijk kan er ik niks mee, net zomin als met de slechte. Ik heb iets voor ogen en dat probeer ik te realiseren - het waardeoordeel van anderen helpt mij niet verder.

Jij weet zelf wat het is om een roman te schrijven, en ik neem aan dat elk woord en elke zin in De geachten weloverwogen is. Vervolgens komt het uit en gaan er allemaal mensen doen alsof jij er niet over nagedacht hebt, alsof je zelf niet gezien hebt waar je twee jaar lang zo intens mee bent bezig geweest.

Wat moet ik nu zeggen? 'Goh Tim, veel vergelijkingen? Echt? Is mij to-taal niet opgevallen.'

Ik snap dan ook niks van schrijvers die boekenrecensies schrijven, maar dat is weer een ander verhaal.

Kortom. We verschillen van mening. No hard feelings.

Veel groeten uit Amsterdam!
Ivo Victoria.

(deze mag je ook op je blog zetten als je daar een meerwaarde in ziet)

Brief aan Ivo Victoria

2011-11-09T15:27:00.000+01:00

Beste Ivo,

Je twittert dat je op je site afgezeken wordt door collega’s. Ik ben een van die collega’s.

Ik ben zo’n half sociaal aangepaste mens die wel de tweets van anderen leest, maar zelf niet op twitter zit. Hetzelfde met facebook. Al post ik soms een link naar mijn blog op een fanpagina omdat de oprichtster van die pagina, een vriendin van mijn vriendin, aan het beheren al snel de brui gaf.

Momenteel heb ik op facebook 159 fans. Ik zou aan het beheren ook wel de brui willen geven, maar ja, dan staan 159 mensen in de kou.

De reactie van die – dé? – David Nolens onder je bericht Heel goed. (2) is inderdaad zuur gezeik en zou ik in jouw plaats aan mijn gat laten roesten. Het zou ook kunnen dat ‘schrijver van niks…’ een soort van nickname is waarmee hij al zijn commentaren afsluit; ik heb van David Nolens nog niks gelezen.

Ik vind mijn commentaar beter. Die oorarts: je moet er maar op komen. In Visser van Rob van Essen vlogen de als-vergelijkingen mij ook om de oren, maar de plot van deze roman sleepte mij in tegenstelling tot die van Gelukkig zijn we machteloos wel mee. Ik vind stijl belangrijker dan plot, maar het is niet omdat je ’r een karrenvracht vergelijkingen tegenaan gooit dat je meteen een goeie stilist bent. Mijn oeuvre bestaat voorlopig uit een cartoonbundel, een handvol moppen en een briefroman, dus ik ga hier geen workshop geven. (Als je nog eens een poging tot sarcasme doet: zo doe je dat dus.) Die blauwe maandag dat ik in Sint-Lukas een filmopleiding volgde, zei Marc Didden tegen mij iets dat ik altijd ben blijven onthouden, hetgeen wel vaker gebeurt als Marc Didden iets zegt. Naar aanleiding van een scène die we voor hem moesten schrijven en die in mijn geval bulkte van de oneliners, merkte hij op dat als je op café twee, drie spitse oneliners op een avond in de kring gooit, je meer indruk maakt dan wanneer je ’r twee per minuut op tafel smijt. Zo denk ik ook over vergelijkingen.

Ik vraag me af of je Gelukkig zijn we machteloos zou hebben geschreven als je geen kinderen had. Ik bedoel dat je dus misschien niet enkel een angst van de mensen hebt beschreven, maar ook een persoonlijke angst. Van vrienden, vaders, weet ik dat ze op een gegeven moment bijna kapot gingen toen ze The road van Cormac McCarthy lazen. Zelf heb ik geen kinderen maar The road greep ook mij aan.

Je weet dat ik je eerste boek bijzonder vond, je tweede niet, ik zou de mensen die erom malen gerust de kost willen geven. Ik kijk uit naar je derde boek.

Hartelijks,
Tim

Tips voor vruchtbare mensen

2011-11-02T14:49:00.027+01:00

En toen waren we met 7.000.000.000.

'Een grappig voorleesboek voor stoute kinderen' meldt het achterplat van Meneertje Nee! van Eugene and Louise, de ouders van mijn petekind (1 jaar) en zijn broer (bijna 3), twee prachtige, normale jongens.

In een negatief geladen atmosfeer zit ik hier na te denken over een boek voor kleine en grote mensen die weg kunnen, verdorde kolven aan verdorde maïsstengels, gedoemde vruchten, ontsproten aan schoten waarop altijd een vloek en nooit een boek heeft gerust.

Ouweluitjes en spruitjes ook luidjes zou een luisterboek zijn voor kinderen die niet horen willen en ouders die liever een cd opzetten dan ongehoord naast een gezinslid te zitten.
In de hoofdrollen een jongen en een meisje die niet meer op een normaal volume kunnen praten en geen twee minuten hun mond kunnen houden. Die krijsen als varkens in de eerste fase van salami tot ze hun zin krijgen en dan schateren, tot hun weer iets wordt afgenomen.

In de bijrollen hun ouders, die denken dat ze goed bezig zijn omdat ze het woord 'opvoeding' een keer ingetikt hebben op Google en terechtkwamen op een foto van mensen die dezelfde buggy hadden als hen.

Eugene and Louise signeren Meneertje Nee! op donderdag 3 november op de Boekenbeurs, van 15:30 tot 17:30 op de Lannoo-stand (315).

Programma

2011-10-25T22:25:00.001+02:00

Mijn biograaf verveelt zich te pletter. Gisteren belde hij met het bericht dat ze bij de redactie van het Guinness Book of Records iemand zoeken, en of dat niks voor mij zou zijn. ‘Nou,’ zei ik, ‘ik zou aan dat boek kunnen bijdragen door het wereldrecord grafliggen te verbreken.’ Mijn biograaf zuchtte dat het kletterde. Ik stelde hem gerust door te vertellen over lezingen in Brussel en Amsterdam die eraan komen, en over de pilootaflevering van het nog geheime tv-programma waaraan ik meeschrijf. Dit programma zorgt er mede voor dat het in mijn brein zodanig stormt dat het een rustgevend effect zou hebben als ik mijn kop in een ventilator stak. Hoe zal dit aflopen? We zien het na de reclame.

Geen probleem

2011-09-28T16:24:00.002+02:00

Mijn verwachtingen waren hoger gespannen dan een hoogspanningskabel waarop Alfred Hitchcock een douchescène schrijft, en Wim Helsen, Stefaan Van Brabandt en Theo Maassen hebben ze ingelost. Het is een verademing dat in deze razende tijden nog theater op tv wordt gemaakt door drie/vier mannen die in één kamer alleen maar praten. Een mens maakt wat mee als hij thuisblijft.

Beste Hiskia,

2011-09-09T17:11:00.004+02:00

Ondanks de herinneringen en een telefoon van de boekhouder heeft mijn agent nog steeds geen vergoeding van je ontvangen voor de moppen die ik op 25 maart schreef voor jullie tv-programma De kazakkendraaiers. 150 euro is voor jou misschien een te verwaarlozen bedrag, maar ikzelf kan er toch een keer of zes eten en drinken mee kopen in de GB.

Ik zou dus graag hebben dat je me betaalt, of dat je me zes keer uitnodigt voor een etentje à volonté. Met à volonté bedoel ik dat Bart De Pauw ook aanwezig mag zijn; zelf ben ik een gematigd eter. In willekeurige volgorde verkies ik deze gerechten: witloof met hesp en kaassaus, steak champignon, mosselen met frieten, bloemkool met kaassaus en braadworst, balletjes in tomatensaus met puree, en paella. Alles vers, natuurlijk. Qua drank: bier en wijn. Voorgerechten en desserts hoeven niet. Aperitiefhapjes sla ik niet af.

Je ziet, ik ben een eenvoudige jongen die niet veel vraagt.

En jij?

T.F.

De gulden middenweg is een tolweg

2011-09-06T16:04:00.000+02:00

Dit lijkt me een goeie openingszin, beter dan ‘Ik ga ’t kort houden want er staat een kookwas op het vuur’. Dit zijn de tijden waarin de woordspeling regeert. Je moet eens tegen een willekeurige parochiaan zeggen: ‘Iedere zondag scheer ik mij want zondag is de dag des scheren.’ Ik heb hier een blaadje waarop ik je geef: lachen! Wat dan weer wél hinniken is alsof de klontjes suiker in de aanbieding zijn: als iemand, bijvoorbeeld een man, op café over zijn penis praat en dan zijn broek openknoopt en roept: ‘Wie a zegt moet ook capella zeggen!’ Je moet alleen zien dat je niet zodanig bezopen bent dat je tijdens het openknopen van je broek niet meer op het woord ‘capella’ kunt komen. Zo sloeg ik laatst een modderfiguur terwijl ik mijn roede op tafel legde met de mededeling ‘Wie a zegt moet ook cupunctuur zeggen’. Als ik mijzelf zo eens bezig lees zou je denken dat ik momenteel in een manisch buitje ben, doch dient de berg niet slechts ter camouflage van het dal? Eigenlijk stuiter ik al heel mijn leven heen en weer tussen een hoogte en een laagte, een beweging die in de bewegingsleer bekendstaat als ‘niet de leukste beweging’. Eens je woonachtig bent in een springkasteel schud je die achtig er nog maar moeilijk af. Als duizelingwekkend mooie meisjes informeren naar mijn woning kan het ijs, hoe gebroken ook, aan hun kont roesten. En ondertussen maar duizelingen wekken met hun wegwandelende jeans. Als ik de daad zou voegen bij het woord dat de stem in mijn hoofd fluistert, ik zou achter tralies te boek staan als dader. Daarom schrijf ik het woord op en hou me verder gedeisd. Aldus ben ik begonnen aan mijn derde boek, getiteld Stoelgaand haalde Rita de tram. Het handelt over een vrouw die geen keuze kan maken.

Luxembourg

2011-08-28T14:22:00.001+02:00

Dag lezer, zelf lees ik momenteel twee biografieën, die van John Muts en de Reve-biografie van Nop Maas. Ter gelegenheid van ons optreden op Noorderzon drukte Maas voor Joubert Pignon, A.H.J. Dautzenberg en mezelf een boekje dat je weleens een collector’s item zou kunnen noemen. Luxembourg bevat negen korte verhalen van Pignon, wiens eerste bundel in de maak is bij uitgeverij Atlas, een nieuw verhaal van Dautzenberg, getiteld Wanneer de kampviool klinkt, en vier nieuwe brieven van mijzelf. De boekjes zijn genummerd en gesigneerd; hier kun je nog een paar van de 33 exemplaren op de kop tikken.

Luxembourg, handgenaaid en gezet uit de Bembo, 28 pag., €10.

Zes coltruien

2011-08-24T17:50:00.000+02:00

Net terug van drie weken Center Parcs. In de bungalow heb ik een nieuwe versie van mijn tweede boek afgewerkt. Het wordt het beste boek sinds De geachten van Tim Foncke. Danielle Serdijn zal er volgende week alvast drie sterren aan geven in de Volkskrant, zo sterk vond ze de openingsbladzijden die ik haar liet lezen. Verder heb ik in Center Parcs veel gezopen, geravot en gehuild. Als doekjes voor het bloeden trok ik Sea Change van Beck, Magic & Loss van Lou Reed en Time Out Of Mind van Bob Dylan over mijn hart. Als je 's nachts in een bungalow kapot ligt te gaan en Bob Dylan zingt 'When you think that you've lost everything, you find out you can always lose a little more', dan kan er maar beter een fles whisky en een emmer naast je staan. Overdag zwom ik met een kater en een versleten zwembroek tussen meisjes die ik gerust uit hun bikini had willen helpen. Ze kleedden mij aan met hun ogen tot ik het gevoel had dat ik met zes coltruien naar de bodem zonk. Vannacht raakten alle flessen leeg en goot ik de emmer over mijn kop. Toen ik wakker werd keek ik op mijn gsm, op het scherm bleek de spraakrecorder aangetoetst. Ik luisterde naar wat ik met een gezwollen tong had ingesproken. 'Liefde die verstikt bestaat niet; hoogstens drukt ze het zuurstofmasker te hard op je gezicht.'

Noorderzon

2011-07-25T15:28:00.000+02:00

Na een dolle literaire avond in Haarlem besloten A.H.J. Dautzenberg, Joubert Pignon en ikzelf om samen op tournee te gaan. Donderdag 25 augustus staan we op het Noorderzon-festival in Groningen. De tournee bestaat voorlopig uit 1 optreden.

Vlaanderen Feest

2011-07-09T16:27:00.000+02:00

Het feest vond plaats in een tuin in Herdersem. In de tuin stond een tractor. De eigenaar van de tractor, tevens organisator, was dronken toen ik arriveerde. Er waren nog andere organisatoren. Ik werd aangekondigd als het voorprogramma van Armand, de Bob Dylan van de lage landen. Terwijl ik stond voor te lezen kwam een van de organisatoren mij vragen wie het geluid deed. 'Momenteel doe ik het geluid,' zei ik, een beetje overmoedig want het grootste deel van het publiek, eetfestijnlui van wie 3 op de 4 een CD&V-lidkaart hadden en 9 op de 10 zich bij een boek niks meer konden voorstellen sinds De Gouden Gids ook op de computer te raadplegen valt, was ik op dat ogenblik al kwijt. Ik was van plan te eindigen met een liefdesbrief die ik zou opdragen aan alle vrouwen die meer geven dan ze krijgen, maar ik zag niet meteen een vrouw die ik dat gunde. De Bob Dylan van de lage landen besloot zijn optreden met z'n enige hit, Ben ik te min, waarover ik later op de avond iemand hoorde zeggen: 'Dat laatste nummer, Ben ik minder, dat had ik precies al eens gehoord.' Armand zou anderhalf uur spelen maar hield het voor bekeken na drie kwartier. 'We zullen weer gerold zijn,' sprak een organisator tegen mij. 'De tent kost ook al 400 euro. Een geluk dat jij hier de goedkoopste bent.' Ik dronk nog een paar Primussen op zijn kosten en overwoog een puntzak friet met mayonaise te bestellen, maar ik hield me in. Als je goedkoper bent dan de tent moet je 't niet te breed laten hangen. Onder een blauwzwarte hemel fietste ik naar huis, want op tv begon om half twaalf Sailors don't cry van Marc Didden. Een mooi woord, sailor.

Naar de psychiater

2011-06-29T19:21:00.000+02:00

Aan dhr. Foncke Tim
Geachte heer
Door de heer H.B., procureur des Konings te D. werd ik aangesteld als deskundige met het oog op uitvoeren van een onderzoek naar uw geestestoestand in het kader van een onderzoek dat het parket te D. naar u voert.
(…)
Dr. D.V.
Psychiater

’t Is zover. Klotsend in radeloze deining heeft dit land de tijdzone bereikt waarin je op een sofa moet gaan liggen als je een paar keer zonder sorry je mening aan de mensen hebt geschreven. Reeds in 2003 werd ik naar aanleiding van (later in De geachten gepubliceerde) brieven opgebeld door een medewerker van het RIZIV, die mij verzekerde dat ik hulp nodig had. Ik heb me niet laten helpen en ik loop nog altijd vrij rond, waarschijnlijk omdat ik brieven ben blijven schrijven. Maar nu leven wij dus blijkbaar in een tijd waarin je geestestoestand onderzocht moet worden als je brieven schrijft die niet beginnen met ‘Excuseer maar zou u alstublieft eventueel als het mogelijk is’ en die eindigen met ‘Mijn brieven zijn spiegels en ik begrijp dat mensen als u niet graag in de spiegel kijken’.
In augustus word ik op de sofa verwacht.
Nu ga ik een biertje drinken, want ik voel mij precies weer schizofreen worden.

Huis en veld en zon

2011-06-27T15:00:00.000+02:00

De eerste zomers van de jaren 90 bracht ik voor een groot deel door in een huis in Die, Zuid-Frankrijk. Het huis stond afgezonderd tussen zonnebloemenvelden, in de tuin hing een hangmat waarin het aangenaam wiegen was op het gekabbel van een takje van de Drôme. Ik was een prille tiener en maakte in dit huis kennis met de compact disc. Naast de stereo-installatie stonden Neil Young Unplugged, New York van Lou Reed, Hè hè van Jan De Wilde en Intimiteit van Raymond van het Groenewoud. Op Maxell-cassettes nam ik deze cd’s op voor thuis, waar we nog geen cd-speler hadden. De bandjes van Neil Young Unplugged, New York en Hè hè heb ik kapotgespeeld en later op cd gekocht; Raymond houdt nog altijd stand. Soms als ik tegen mensen zeg dat ik nog naar cassettes luister, bekijken ze me alsof ik een fossiel ben. In wezen ben ik nog altijd die jongen die in een huis tussen de velden het volledige cd-boekje van Hè hè over zit te schrijven in een schrift. Die vier platen zijn tegelijk tijdloze platen en teletijdmachines naar zomers met alleen maar huis en veld en zon, en geen mensen die zich moeten laten nakijken. (Waarover later meer.)

Iets in deze trant wilde ik een tijd geleden aan Jan De Wilde vertellen in de foyer van toneelgezelschap TAL, waar ik bardienst deed en bij de afwas geholpen werd door De Wilde en zijn vrouw Lieve. Ik dacht: ik sta hier af te wassen met de schrijver van Walter. Ballade van een goudvis, een van de mooiste liedjes waaraan een mens zich in dit pandemonium vast kan houden. ‘Nou,’ begon ik, ‘toen ik vanochtend opstond had ik niet kunnen denken dat ik vanavond samen met Jan De Wilde en zijn vrouw glazen zou spoelen.’ Bescheiden glimlachte de zanger. Hij draaide een plastieken bord uit een handdoek, en vroeg: ‘Waar staan deze?’ Vanuit de zaal kondigde applaus het einde van het stuk aan. ‘Daar,’ wees ik.

Drie korte verhalen #6

2011-06-19T16:15:00.000+02:00

Liever dan zijn levensmotto te vertalen in ‘pluk de dag’, vertaalde François het Guinness Book Of Records in het Latijn.
*
‘Kijk,’ sprak Danny tot de huwelijkstherapeut, ‘ik zou tegen Greta kunnen zeggen: “Met de sikkel der maneschijn maai ik alle geuren weg die geen rozengeur zijn”, maar waarom zou ik die moeite doen als zij gewoon staat te strijken?’
*
‘Niet meteen kijken,’ zei David tegen zichzelf, ‘maar is dat niet je enige vriend in de spiegel?’

Drie korte verhalen #5

2011-06-18T13:45:00.004+02:00

Zijn never ending zoektocht naar rukmateriaal bracht William naar Malmedy, waar hij ook een sigaar uitdrukte op het graf van zijn vader, smalend tegen de zwartwitfoto: ‘Nog een krantenkioskimperium uit de grond gestampt?’
*
Na een week op zijn sterfbed begon het Guus te dagen dat de vrouw die hem op de dorpskermis van 1978 had voorspeld dat hij zou sterven als prooi van twee uitgehongerde steppewolven, waarschijnlijk geen echte waarzegster was.
*
‘De enige vrucht die ik van deze dag heb kunnen plukken,’ sprak Ivan op het antwoordapparaat van zijn moeder, ‘is de kaastaart op grootmoeders wijze die ik net uit de oven heb gehaald en die compleet mislukt is, zodat ik er straks mijn lul plus kloten als drie hoeraatjes voor grootmoeder in ga duwen, een vrucht waarmee ik bij jou allicht niet veel potten breek – of ben je niet langer de oliebol groot aan het maken op de Filippijnen?’

Drie korte verhalen #4

2011-06-17T16:08:00.001+02:00

Aangezien hij, mede omdat er ‘I love mama’ op zijn schouder getatoeëerd stond, veel respect genoot in het zwembad, werkte Eddy er al achttien jaar met veel voldoening als redder, hoewel hij in een minder dagje weleens tegen een verdrinkend kind durfde roepen: ‘Klief toch die golven, mongool!’
*
Toen André haar vroeg: ‘Hoe zeg je “Is dit nou een vogees?” in het Frans?’ begon Karin te vermoeden dat die talenknobbel van haar man gewoon kanker was.
*
Naar het Anne Frankhuis ging Rudy in de eerste plaats voor de sfeer, in de tweede plaats om te zien of ze er nog steeds geen hotdogs verkochten, en pas in de derde plaats voor het dagboek, waarvan hij na een paar bladzijden telkens weer dacht: Anne Frank, Anne Frank, Anne Frank… Durf toch je plot wenden.

Drie korte verhalen #3

2011-06-16T16:25:00.001+02:00

‘Melk kan mij niet halfvol genoeg zijn,’ blufte zuivelhater Jimmy tegen het nochtans panklare melkmeisje.
*
‘Heet!’ riep Gino terwijl zijn schoenen smolten. ‘Dát woord zocht ik! Bedankt, André! Met je TALENKNOBBEL!’
*
Nadat ze bij zijn sterfbed aan haar man had bekend dat ze in die zomer van 1976 had verzwegen dat Luxemburg een groothertogdom is, omdat ze wist dat hij anders het televisietoestel uit het raam van de hotelkamer zou gooien, luidden Theo’s laatste woorden: ‘Ik dacht dat je mijn vriendje was.’

Drie korte verhalen #2

2011-06-15T10:24:00.000+02:00

OP DE CAMPING
‘Wist je dat zigeuners 33 woorden hebben voor caravan?’ manoeuvreerde Oscar zich uit de wurgende stilte.

IN DE KLADVERSIE
‘En langs het tuinpad van mijn vader zag ik een paar mongolen staan.’

OP DE CAMPING (II)
‘Of 32, als je het woord kabosjk (‘overdreven tent’) niet meerekent.’

Drie korte verhalen

2011-06-14T14:31:00.000+02:00

IN DE ARDENNEN
‘Zo doen wij hier niet aan Ardennenoffensief, Piet.’

IN DE SNACKBAR
‘Mijn oor is geen snack, Debby.’

IN HET CREMATORIUM
‘En omdat hij ons nog één keer het bloed vanonder de nagels wilde halen kunnen we hem godverdomme gaan uitstrooien op de Mont Saint-Michel.’

De ladder der gekheid

2011-06-12T20:39:00.001+02:00

‘Negers zijn zo veel meer dan mislukte blanken.’ Professor W.J. Bunsing deelt nieuwe inzichten met ons in zijn boek De neger. Het moest voor de schepper ook plezant blijven. Een gesprek.

‘Professor Bunsing, waaraan denkt u als ik neger zeg?’
‘Aan de Kempen.’
‘De Kempen.’
‘Ja. Als u neger zegt hoor ik meteen dat u uit de Kempen komt.’
‘Dat hebt u goed gehoord.’
‘Mijn gehoor is uitstekend. Ik hoor zelfs nog alles wat mijn vrouw tegen mij zegt. Mij dunkt geen geringe prestatie na 43 jaar huwelijk.’
‘Waaraan denkt u nog meer als ik neger zeg?’
‘Nou. U kunt beter vragen waaraan ik niet denk als u neger zegt.’
‘Zegt u het maar.’
‘Hete hangijzers.’
‘Hete hangijzers?’
‘Ja. Een heet hangijzer zul je nooit in de buurt van een neger zien hangen.’
‘Ik wil u niet bruuskeren, maar de apartheid leek me destijds toch een redelijk heet hangijzer.’
‘Jawel, en onder dat hangijzer hebben de negers zodanig gezucht dat dat hangijzer binnen de kortste keren zodanig afgekoeld was dat de blanken zoiets hadden van: ach kom, alle gekheid op een stokje zoals die frisco’s in de vorm van een raket. Op de ladder der gekheid staat de raket op een stokje net onder de a-capellaband.’
‘Ik vermoed dat u het nu over de bovenste sporten van de ladder hebt.’
‘Dat vermoeden bevestig ik. In mijn essay Via via naar de hel heb ik beschreven hoe ik terechtkwam in een tv-interview met de a-capellaband Voice Male. “Wegens omstandigheden is het er helaas nooit van gekomen om een instrument te leren bespelen, maar we werken wel heel hard aan onze teksten. Pom pom pom póm pom pom pom pom pom póm pom pom…” Ik dacht dat ik over mijn nek ging, en mijn vrouw bevestigde dat. Je ging over je nek, zei ze.’
‘Maar om terug te komen op de neger.’
‘Ik weet niet waar u de voorbije seconden uithing, maar ik zit al de hele tijd op de neger. En ik zal u dit zeggen: toen de negers op de plantages de blues uitvonden konden zij zichzelf tijdens het zingen niet begeleiden op een instrument, maar ze vertikten het om het woord pom te zingen. Het woord pom is de synthesizer onder de lyrics. Ik veracht het vanuit het diepst van mijn anus, u mag dat rustig weten.’
‘Ik doe mijn best om dat rustig te weten, professor, maar u begrijpt waar mijn gedachten zich nu diep in wurmen.’
‘Even kijken. Mijn anus ligt te veel voor de hand, dus ik gok op de interessesfeer van Kristien Hemmerechts.’
‘Nee, het is toch uw anus.’
‘Tja. Ik begrijp dat wel. Als ik moest kiezen tussen mijn anus en het feminisme, mijn keuze zou ook rap gemaakt zijn.’
‘U had het al over uw vrouw. Volgens wikipedia heet zij Zulma N’Bongo Bonni. Dat klinkt vrij…’
‘Negers.’
‘Negers.’
‘Inderdaad. Ik zou de waarheid Crocs aandoen als ik beweerde dat mijn vrouw geen zwarte parel is. Crocs: net boven de a-capellaband op de ladder der gekheid.’
‘Met een vrouw als Zulma bent u mij dunkt goed geplaatst om te beweren dat negers zo veel meer zijn dan mislukte blanken, zoals u in uw boek schrijft.’
‘Dat klopt. Kijk, van negers is het bekend dat ze groot geschapen zijn. Minder bekend is dat negerinnen ook veel opslagruimte nodig hebben in hun onderbroek. Om u een idee te geven: als een negerin zonder parachute uit een vliegtuig valt, hoeft ze maar haar broek uit te doen en haar schaamlippen te ontrollen om op een redelijk belachelijke manier te pletter te storten. Negers zijn dus behalve mislukte blanken ook vrij matige parachutisten.’
‘Kunnen we besluiten dat de neger ook maar een mens is die maar beter met beide voeten op de grond blijft?’
‘Met beide wat?’
‘Met beide voeten.’
‘Ja. Dat kunnen we besluiten.’
‘Ik dank u voor het gesprek.’

Crazy Comedy Cover Contest

2011-06-08T15:42:00.000+02:00

Vorig jaar zat ik een beetje ongemakkelijk in de zaal toen Veerle Malschaert mij coverde maar dit jaar zal ik, euh, ook in de zaal zitten. De CCCC wordt gepresenteerd door Gunter Lamoot, op zich al reden genoeg om te komen. Op de koop toe speelt Ygor uit Poperinge weer mee. Laten we Philippe Geubels even neerleggen en Ygor op onze handen dragen.

De andere deelnemers: Lieven Scheire, Jelle De Beule, Piet De Praitere, David Galle, Guga Baul, Piv Huvluv, Bas Birker en Jezus. Ze brengen covers van o.a. Hans Teeuwen, André Van Duin en Rocco Granata.

Summer Jazz Festival

2011-06-01T23:35:00.000+02:00

Zaterdag lees ik in een wellicht zonovergoten park voor uit oud en nieuw werk op het Summer Jazz Festival in Leiden. Ik vervang er Bas Haring, die een lezing zou geven over onze plaats in de tijd en de ruimte. Haring heeft afgezegd omdat hij om half zes op Mars moet zijn.

Paswoord

2011-05-31T00:23:00.000+02:00

‘Volgens mij is ’t gewoon een klootzak.’ Het meisje achter mij zucht in haar telefoon. De trein rijdt door Melle.
‘We zouden nog afspreken waar we elkaar zouden zien, ik kijk daar dan een week naar uit en dan laat hij niks weten. Hij had toch tenminste een bericht kunnen sturen, hè.’
Ik draai me om en neem vanuit mijn ooghoek het meisje op. Meisje is het woord niet meer. Ze lijkt op Kathy Bates in Misery.
‘Jongens, hè… Heb jij dat ook soms dat je ze allemaal een trap in hun kloten zou willen geven?’
Ik stel mij het meisje aan de andere kant van de lijn voor. Ze is mooi, blond. Jongens draaien hun kloten af voor haar.
‘Misschien is hij tegen mij beginnen praten op Facebook, ik kon op kot niet op internet en via mijn telefoon lukt het hier ook niet. Maar ja, dan nog, een sms sturen is toch het minste wat je kunt doen, hè… Zeg, zit jij toevallig op de computer?’
Ik vouw de Metro dicht en leg ’m op het tafeltje.
‘Kun je mij anders even aanmelden?’ Haar lach moet duidelijk maken dat ze vermoedt dat het een gênante vraag is. Maar als je bovenop een meisje dat met je telefoneert een jongen kunt krijgen die tegen je beginnen praten is op Facebook, dan is gêne geen prijs.
‘Ja, met een underscore… Het paswoord is l-i-e… f-d-e… s-k-u-s…’
Ik kijk naar de man die schuin tegenover mij zit. Hij kijkt voor zich uit.
‘Nee? En hoe heb je De Deyne geschreven? In twee woorden?… Ja, en dan liefdeskus… Liefdeskus… Nee, liefdeskus. Met een k.’
Ik kijk door het raam. In mijn hoofd klinken echo’s van lippen op mijn mond.
‘Ja. Zie je iets?… En bij berichten?… Nee? Pfff… Ja nee, ça va, je bent een schat. Zeg, we moeten na de examens nog eens afspreken, hè. Want ik loop mijn muren op… Oké… Ja, dada.’
De mooie blonde vriendin drukt op het rode telefoontje en kijkt op haar computer naar de profielfoto van het meisje achter mij. Ze meldt haar af en meldt zichzelf aan. In het chatvenster schrijft ze aan een jongen: ‘Weet je wat de deyne haar paswoord is?’

De opvolging

2011-05-26T14:07:00.000+02:00

Soms vraag ik mij af: was ik niet beter onderwaterlasser geworden in plaats van schrijver? Maar ja, dan kon ik tijdens het werk geen glas bier drinken. Bovendien bak ik er als bovenwaterlasser al niet veel van. Geef mij twee stukken die aan elkaar moeten worden gelast en de kans is groot dat ik je drie stukken teruggeef. Dat derde stuk heeft meestal te maken met onhandigheid, maar dikwijls ook met pure waanzin. Eigenlijk ben ik al heel mijn leven op drift, soms gaat het over. Bijvoorbeeld wanneer ik schrijf. Mijn tweede boek is opnieuw redelijk dun maar mijn derde wordt een baksteen over mijn jeugd in de jaren tachtig, getiteld Mijn vader was blijkbaar een synthesizer. Veel zal duidelijk worden door dit boek. Ik werk momenteel aan het hoofdstuk over die avond in 1988 toen ik, tien jaar oud, tegen mijn vader zei dat ik later de verandazaak niet zou overnemen. Dat moest je uitgerekend tegen mijn vader zeggen. Eerst liep hij de straat op om een moslim van zijn fiets te trekken en toen sloot hij zich drie dagen op in de veranda met twee bakken bier en een fles whisky. Op de laatste dag schoof ik onder de verandadeur een boterham waarop ik met crèmepaté 'Sorry voor de veranda's' geschreven had. Dat moest je uitgerekend op mijn vader zijn boterham schrijven. Om een lang hoofdstuk kort te maken: de veranda werd verpulverd. Het verpulveren zit de Fonckes in het bloed. Laat ons één kaart trekken en we trekken resoluut de kaart van de verpulvering. Als ik bijvoorbeeld denk aan wat mijn grootvader allemaal verpulverd heeft: een schoorsteenmantel, een stadspark (!), mijn grootmoeder... 'Wat wil jij in godsnaam aanvangen met je leven?' brieste mijn vader. Een vraag die mij later nog vaak gesteld zou worden, meestal door vrouwen met natte ogen. 'Ik zou eigenlijk schrijver willen worden,' zei ik voorzichtig. Mijn vader bekeek mij. 'That's it,' sprak hij, 'ik ga mij ophangen.' Hij begon zijn afscheidsbrief te schrijven, hetgeen drie jaar later resulteerde in de 700 bladzijden tellende autobiografie Mijn zoon is gescheten door een synthesizer. En zo was de opvolging alsnog verzekerd.

Mars

2011-05-25T00:20:00.000+02:00

Who gives a fuck about water on Mars, are you planning a trip to Mars? There's beer on earth and there will be blood in hell. Cheers.
(os)

Facebook

2011-05-24T15:08:00.000+02:00

I would imagine that if you were a hitchhiker killer, Facebook would drive you crazy.
(os)

Vomit

2011-05-22T13:06:00.000+02:00

Woke up this morning in vomit. I must’ve had a rough night ’cause it contained a vegetable.
(os)

Date

2011-05-20T19:06:00.000+02:00

I met a woman who was Miss March 1986. She said she wanted a date. I gave her today’s date.

(os)

Roof

2011-05-18T15:08:00.000+02:00

When I want to think undisturbed I go sit on the roof. I always come down with deep thoughts about tiles.

(os)

Door het lint

2011-05-17T18:04:00.001+02:00

Mijn grootmoeder woont sinds kort op de derde verdieping, de verdieping waarvoor je een code nodig hebt.
‘Ga je een boterham eten, meme?’
Ik houd een halve boterham voor haar mond. Klanken die nee betekenen omdat ze haar hoofd schudt.
Ik raak met de boterham haar mond aan, de mond wordt een grimas.
Ik leg de boterham neer. Er liggen vier halve boterhammen op het bord. Wit brood zonder korst met kruidenkaas. Ik houd de plastieken beker met koffie voor mijn grootmoeder haar gezicht. Ze neemt de beker en drinkt.
Tegenover ons zitten een man en een vrouw. Zwijgend eten ze. Je kunt hier niet zien of een man en een vrouw een echtpaar vormen, allemaal zijn ze al jaren uitgepraat en zitten ze naast elkaar aan tafel tot de dood hen scheidt. Je ziet ook weleens een koppel op die manier op een terras zitten. Hoe houden die mensen het vol?
Een paar minuten later probeer ik het nog eens met de boterham. Weer schudt ze haar hoofd.
Ik steek de boterham in mijn mond.
‘Godverdomme,’ zegt de man tegenover ons.
‘Alles goed?’ vraag ik.
‘Godvervlammeste…’
Nergens klinkt gevloek zo goed als in Aalst. (Van Libië weet ik het niet.)
Even later houd ik de tweede boterham voor mijn grootmoeder haar mond. ‘Aufmachen,’ zeg ik. Ik voel comedy opkomen. Ik heb publiek geroken in die man aan de overkant. Als je zes jaar voor half seniele mensen in parochiezalen hebt gespeeld, heb je daar een neus voor.
‘Luftwaffe! Aufmachen!’
Mijn grootmoeder bekijkt mij met een verveeld gezicht dat zegt: ‘Geen onnozelheid.’ Haar mond blijft dicht.
Ik eet de boterham op. De kruidenkaas smaakt vaag naar kruiden.
‘Ik had liever rosbief gehad,’ zeg ik tegen de man, ‘zoals jij.’
‘Aha!…’ De man hapt naar adem. ‘Wat gij hier doet… da’s diefstal!’
Ik gebaar van krommenaas. Een van mijn favoriete gebaren.
Ik neem de derde boterham van het bord, mijn grootmoeder slaat meteen haar armen voor haar gezicht. Wel wil ze nog eens van haar koffie drinken.
Ik zet de koffiebeker neer en eet de derde boterham op. Kauwend kijk ik naar de man.
‘Vlammeste miljaarde… Gij dief.’
‘Ik betaal dit avondmaal tot op de kruimel. Zoals Jezus in 33 na Christus. Eet jij maar lekker je rosbief op, voor ik het van tussen je boterham trek.’
‘Ge zijt nen dief! Ge zijt een kopstuk van… van…’
‘Van de Bende Van Nijvel? Ik geef het toe, ik ben een kopstuk. Maar je moet dat in zijn context zien, het waren de jaren tachtig. De synthesizer zwaaide de plak. Als je dan in een bende zit heb je zoiets van: kunnen wij niet beter de plak zwaaien? In de vluchtauto luisterden we naar cassettes van TC Matic en The Kids. De vlucht kon ons niet lang genoeg duren. There will be no next tiiiime! No next time, my ass. Dus wij naar Aalst. Ik moest mij inhouden om geen mensen van dichtbij met een geweer in hun gezicht te schieten. Helaas zat ik toen in een periode waarin mijzelf inhouden op een laag pitje stond. Ik keek in de ogen van een vrouw die ik in andere omstandigheden ten dans zou hebben gevraagd. Een seconde later lag ze daar. Neem me niet kwalijk, maar er hangt rosbief uit je mond.’
De man wrijft over zijn mond en schudt zijn hoofd.
Tevergeefs probeer ik mijn grootmoeder de laatste boterham te laten eten. Als spreken niet meer gaat zijn er altijd nog manieren om te zeggen dat je dood wilt.
‘En niet stoppen, hè!’ roept de man. ‘Ge zijt godverdomme nog geen kleine schurk.’
De vrouw naast hem zegt: ‘Die mevrouw mag blij zijn dat die meneer zo goed voor haar zorgt.’
De man bekijkt haar.
‘Blij?! Gij dwaze kalle. Gij ziet een frisse jongen en uw verstand stopt met peizen.’
‘Nou,’ zeg ik, ‘zo fris ben ik niet meer, zie je mijn haar? De vergrijzing van de maatschappij, c’est moi. Binnenkort laat ik mijn haar groen verven. Ik vind: je kunt de natuur een hak zetten, maar je moet wel binnen de kleuren van het seizoen blijven. Ik hoop maar dat ik met mijn groene kop nog een erectie zal kunnen krijgen. Weet je dat ik daar tegenwoordig een naakte vrouw voor nodig heb? En naakte vrouwen die op groene koppen vallen, ze bestaan, maar ga jij mijn ticket naar Tsjernobyl betalen? Aha! Dus.’
Ik geef mijn grootmoeder een kus, zeg goeienavond tegen de vrouw en loop naar de lift. Een verzorgster fluistert me nog toe: ‘Soms gaan ze hier door het lint, niet op letten.’
Terwijl de lift naar beneden gaat, bedenk ik dat ik ook op de derde verdieping woon.

Top Gear

2011-05-16T15:49:00.000+02:00

What’s so amazing about men who drive really fast cars? It would be amazing if they rode really fast turtles. Screaming with their cheeks behind their ears: ‘I swear I’ll never wank again if I survive this!’ They could make a spin-off. The Garage Tapes. With Jeremy Clarkson biting his nails and looking at a bicycle to make the boner go away. I would watch an episode.
(os)

Son

2011-05-15T19:31:00.000+02:00

My wife gave birth to an angel. So I threw flesh and blood at him.
(os)

Accident

2011-05-14T13:26:00.000+02:00

Witnessed a car accident today. I saw a guy buy a 4x4.
(os)

House

2011-05-11T01:20:00.000+02:00

The only reason why I invite people to my house is to make sure that my wife cleans it now and then.

(os)

Elvis

2011-05-10T16:32:00.000+02:00

I ended up last in an Elvis imitation contest because I couldn’t find the exit of the building.

(os)

Hm

2011-05-09T15:39:00.000+02:00

My wife always hated me for responding with a ‘hm’ when she talked about her feelings. To put more feeling in it, I started humming the riff of ‘Smoke On The Water’.

(os)

Apple

2011-05-08T14:34:00.005+02:00

The doctor said an apple a day keeps him away.
‘Then stop eating apples,’ I said.
(os)

Omer Stihl

2011-05-03T19:20:00.001+02:00

Wat moet een mens de hele dag doen nu het wk snooker afgelopen is? De nieuwe versie van mijn tweede boek heeft de zegen van een Befaamd Auteur en ligt nu op het bureau van een Befaamd Uitgever. In afwachting van zijn oordeel hang ik zo’n beetje rond in het getto. Terwijl de gettoblaster platen van Lou Reed, The Scene en Jef Mercelis blast, lees ik boeken van Saul Bellow (Humboldts gift) en Omer Stihl (Nutshell shit). Omer Stihl leerde ik onlangs kennen tijdens een barbecue in Hofstade, Oost-Vlaanderen. Hij is geboren in 1964 in Jacksonville, Florida en verhuisde twee jaar geleden naar België vanwege de ziekteverzekering hier. ‘In the States it’s called “health insurance”, but it should be vice versa. I’m sure I’m healthier now that I’m getting money to buy beer.’ Toffe man. Zijn boek Nutshell shit heeft het formaat van een bierviltje en bevat op iedere pagina een oneliner, in de trant van: ‘I met this girl who was wearing three-quarter pants. After two quarters she wanted me to eat her shorts.’ Hij stelde voor om zijn nieuwe bundel Stihl crackin’ integraal op mijn blog te publiceren. Hij wil natuurlijk meedrijven op de stroom van lezers die ik hier elke dag krijg sinds mijn brief aan Kristien Hemmerechts. Maar ik gun dat die zieke klootzak wel. Bovendien is dit nog maar mijn honderdste bericht sinds ik in oktober 2009 met deze blog begon, dus een co-auteur zou hier wat meer leven in de brouwerij kunnen brengen. Enfin, we zullen zien.

Bericht

2011-04-17T22:31:00.000+02:00

Een fluitende man in de trein. Tegen zo’n man moet je zeggen: ‘Pardon, kunt u alstublieft stoppen met fluiten? Ik heb kanker.’ Maar zoiets durf ik niet uit angst voor de self-fulfilling prophecy. Dus besluit ik in een andere coupé te gaan zitten. Op weg naar de deur bedenk ik me. Ik draai me om en loop naar de fluitende man. Hij kijkt door het raam. In een achtertuin springen twee meisjes op een trampoline. Ik ga naast de man zitten en leg mijn hand op zijn been. Hij stopt met fluiten en kijkt me aan.
‘Als dokter sta ik bekend om mijn klinische blik,’ zeg ik zacht. ‘Ik wil u niet ongerust maken, maar ik raad u aan om morgen uw bloed te laten trekken.’
Ik loop terug naar mijn plaats. De man kijkt vragend achterom. Zijn jas hangt aan het haakje, hij haalt er zijn telefoon uit. Hij typt een sms en stopt de telefoon terug in de jas. In de achtertuinen springen geen meisjes meer op de trampolines. In de jas piept een bericht.

In Haarlem

2011-04-11T13:28:00.000+02:00

Het zeer korte verhaal is een genre zo kort dat men er meestal in de afkorting zkv over spreekt. Goed in dit genre is de jonge schrijver Joubert Pignon (NL). Samen met Reve-biograaf Nop Maas, A.H.J. Dautzenberg en mijzelf treedt Pignon zaterdag 16 april op tijdens een literaire avond in Haarlem. 't Is spurten geblazen voor de laatste kaarten.

Koud

2011-04-07T17:37:00.000+02:00

Ha die lezer. Wat een weertje, hè. Zoals de basketter zei: ‘Precies zomer, me dunkt.’ Ik zit hier achter mijn computer in een blauwe short van Champion en een onderlijfje van Freddy De Vadder. Het manuscript van mijn tweede boek ligt ter beoordeling bij een Befaamd Auteur; in afwachting schrijf ik aan een graphic novel, getiteld De huidkleurige neger. Let op, ik heb niks tegen negers, alleen… Die kleur. Zo zwart. Als je een winkel van teken- en schildergerief binnenstapt en je vraagt aan de uitbater: ‘Uitbater, heb jij voor mij een huidkleurig potlood?’, dan zal die uitbater zeggen: ‘Jazeker, hier heb je er immers een.’ En dan zal er geen zwart potlood op de toonbank liggen. Negers zijn niet huidkleurig, en dus eigenlijk te absurd om los te lopen. De inhoud van een neger zou evengoed in een zwarte vuilniszak kunnen zitten. Het hoofdpersonage van mijn graphic novel, Eddy Pillamp, zit echter toevallig zonder zwarte zakken en dus besluit hij de inhoud van N’Bongo Bonni in een blauwe vuilniszak te smurfen.

Wat ik wel een minpunt vind aan dit mooie weer: de wandelaars. Ik bedoel de idioten die eropuit trekken zodra de zon warmte afgeeft en met de achteloosheid van de toerist hun sigaretten en blikjes in de graskant smijten. Dat soort lui moet uit de samenleving verwijderd worden met zo’n prikstok waarmee ondergewaardeerde mensen zwerfvuil oprapen. Onlangs bekloeg ik mij erover in een brief aan Groen!-voorzitter Van Besien. ‘Wouter,’ schreef ik hem, ‘denk even mee: wie een put graaft voor een ander doet dat het best op een wandelroute. Ik reken op jou. Je potentiële kiezer, T.F.’ Denk je dat zo’n Van Besien mij terugschrijft? Ja, hij antwoordde: ‘Maar als ik dan zelf in die put val?’ Niet toevallig hebben wij geen regering.

Soms denk ik na over de rol van het toeval in ons leven. Soms is het toeval zodanig toevallig dat ik mij afvraag of het nog wel toeval is. Kijk even mee naar het volgende. Mijn moeder heeft een nieuwe vriend die Carlos heet. Carlos woont in een appartementsgebouw waar vroeger een winkel van trouwkledij huisde. In die winkel heeft mijn moeder destijds haar trouwkleed gekocht. Haar openingsdans was Samba pa ti van Santana. Carlos Santana.

Soms als ik over de dingen nadenk, wordt het een beetje koud onder mijn huid.

Benul

2011-04-05T21:19:00.000+02:00

Zondag 3 april 2011

Geachte,

Al een paar weken – of zijn het al maanden? – woon ik boven de spraakriool die u bent.

Sommige mensen staan te boek als een spraakwaterval. U klinkt als iemand die deelneemt aan het wereldrecord didgeridoo spelen in een riool.

Ik ben een soort van schrijver. In mijn schrijfkamer luister ik naar muziek. De laatste tijd zet ik vooral Blood On The Tracks van Bob Dylan op, een laaiend akoestische plaat die het opneemt tegen de galmende akoestiek van het lege vertrek eronder.

Heeft u nog veel renovatiewerk in uw appartement voordat de nieuwe huurders (of kopers) erin trekken? De vorige bewoners waren niet bepaald mensen die het verstand hebben uitgevonden, ik heb over hen geschreven in mijn boek De geachten. Misschien zoekt de eigenaar van een woonst naar zichzelf in de huurders ervan. In dat geval zal ik mijn verwachtingen omtrent mijn nieuwe onderburen nog niet te hoog spannen.

Een man wiens roepende mond geen twee minuten stilstaat is een irritante, degoutante en vooral domme mens. Zondag is de dag waarop ik aan empathie doe, dus ik probeer even met u mee te denken. Bent u opgevoed door marktkramers? Heeft u een echtgenote bij wie het ’s avonds gemakkelijker thuiskomen is zonder stem? Wordt u ongemakkelijk van stiltes tussen u en de man met wie u hieronder samenwerkt? Ik vermoed dat het een man is, ik hoor ’m nooit, ik hoor alleen u. Ik stel mij een man voor met relatieproblemen omdat hij iedere avond tegen zijn vrouw moet zeggen dat hij hoofdpijn heeft. Terwijl u met een blikje bier voor tv zit, gooit hij een Dafalgan in een glas kraantjeswater.

U lijkt mij typisch zo’n man zonder enig benul en daardoor domweg gelukkig. Ik word ook weleens irritant en degoutant genoemd, en toch kan ik mijzelf niet als domweg gelukkig omschrijven. Als ik twintig glazen hef weet ik exact hoeveel ik er gedronken heb op de slijtage van het benul.

T.F.

Joos en Nolens en de auto's aan de kant

2011-03-30T19:10:00.016+02:00

Zou Matthijs van Nieuwkerk het gesprek hebben gehoord dat Ruth Joos op Radio 1 met Leonard Nolens had? Het is goed dat in deze doordraaiende wereld een dichter nog de tijd krijgt om na te denken alvorens een vraag te beantwoorden. In een interview met zichzelf schreef Grunberg: 'Interviews gaan uit van een foute gedachte: dat de geïnterviewde iets over zichzelf en zijn motieven zou kunnen vertellen en dat dat ook nog eens waar is.' Leonard Nolens ging over zichzelf niet verder dan: 'Ik ben mijn werk. Ik zit al veertig jaar in een kamer. Ik heb niet de sociale intelligentie om over mijn werk te praten.' En het mocht van Ruth Joos duidelijk zijn dat dat waar is. Naar het schijnt waren er luisteraars die hun auto aan de kant zetten om naar het gesprek te luisteren. Ik vind dat een auto sowieso het best tot zijn recht komt wanneer hij aan de kant wordt gezet, maar als een man en een vrouw in een radiostudio zoiets kunnen bereiken moeten we de wereld, die volgens de laatste berichten dan toch plat zou zijn, nog niet verticaal klasseren.

Tijdens een van de stiltes in het gesprek moest ik denken aan die keer dat Ruth Joos mij en Sven Eeckman interviewde in haar toenmalige radioprogramma Mekka. Het jaar was 2004. Sven Eeckman had in de Capitole in Gent de Lunatic Comedy Award gewonnen, ik was tweede geworden. Eigenlijk zou in Mekka enkel de winnaar geïnterviewd worden, maar toen de redactie hoorde dat ik op de door Gunter Lamoot bekendgemaakte uitslag had gereageerd door op de bühne mijn troostboeket op Sven zijn gezicht kapot te slaan, werd ik ook uitgenodigd. Mekka begon met 30 seconden waarin de gast zichzelf moest voorstellen. Sven kwam als eerste aan het woord, daarna begon ik mijn halve minuut met: 'Hallo, ik ben Tim en ik ben tweede geworden in de Lunatic Comedy Award, ondanks deze imitatie van een zeepaardje.' De rest van de seconden liet ik alleen mijn mimiek tot de luisteraar spreken. Ik zag Sven op zijn lip bijten om niet in de lach te schieten, maar Ruth Joos bekeek mij met een verschrikt gezicht. Ze liet de tijd lopen, op de achtergrond liep een muziekje mee. Zeven jaar later heet haar programma Joos, naar de vrouw die zonder schrik en zonder achtergrondmuziekje een dichter in zijn dichtbundel laat bladeren en niks wenst toe te voegen aan het geritsel van papier en de belofte van een gedicht. Het waren twintig prachtige minuten. Toen accelereerde de tijd.

De kazak gedraaid

2011-03-28T17:40:00.014+02:00

Vrijdag werd ik opgebeld door een man van productiehuis Koeken Troef!. Het uitroepteken is meestal geen goed teken. Zie ook de cartoonteksten van Kamagurka. De man vroeg of ik die namiddag nog moppen kon schrijven voor het improvisatieprogramma De Kazakkendraaiers. Ik heb optredens meegemaakt van improvisatiegezelschappen, dus voor een tv-programma waarin de radde tongen hun improvisaties aflikken van een blad kwaliteitspapier kan ik indien nodig begrip opbrengen. Bovendien begon Oostenrijk-België pas om twintig over acht, dus ik zei ja. De moppen moesten argumenten inhouden om het internet af te schaffen. ‘Liefst wel moppen rond seks vermijden want dat maakt het al snel te plat.’ Gisteren keek ik naar de uitzending. De ronde over het internet hing aaneen van platte moppen en wwwoordspelingen met poezen.be en pijpen.nl. Kus nu mijn kloten, bedacht ik zonder kwaliteitspapier in mijn hand. Da’s het leuke aan schrijven voor televisie. Je wordt betaald om moppen te bedenken en soms mag je ze voor jezelf houden. Mijn verbazing steeg niet toen de rest van het programma even flauw bleek. 1.100.000 kijkers can be wrong. Ik hoop dat de fictiereeks die Bart De Pauw met Jonas Geirnaert aan het maken is opnieuw het niveau haalt van Willy's en Marjetten. En nu ik toch over tv bezig ben. Die verhaallijn in De ronde over de gestolen grasmachine lijkt verdacht veel op een scène in Guido Van Meirs monoloog Wees gul met uw organen, waarin Cornelius Bracke vertelt over een man die dankzij een tv-helikopter zijn gepikte betonmolen in een achtertuintje ziet staan. Het is een hilarische vertelling die ook in boekvorm is verschenen. Om af te sluiten een seksmop van Woody Allen. ‘The only time my wife and I had a simultaneous orgasm was when the judge signed the divorce papers.’ En nog eentje voor Hemmerechts van Groucho Marx. ‘A man’s only as old as the woman he feels.’

Afdeling Nederlandstalig

2011-03-18T16:36:00.009+01:00

Tijdens een of andere interland zei commentator Rik De Saedeleer na een paar minuten stilte: 'Ja, als er niks gebeurt kan ik niks zeggen, hè.' Waarna hij weer zweeg tot er iets gebeurde. Vroeger was alles stiller.

Tot er tussen de krijtlijnen van mijn leven weer een bal aan het rollen gaat, luister ik in mijn commentaarhok naar de stille plaat Over andere mensen van Familie Segers. Als ik ooit nog eens een compilatiecassette voor een meisje maak, ga ik er Je ingebeelde vriendje bestaat niet meer op zetten. De plaat wordt naar het schijnt nog niet op de radio gedraaid - misschien hebben de mensen die over de speellijsten gaan geen huiskamer - maar ze is verkrijgbaar in de betere platenzaak en in de Free Record Shop.

Zie ook http://www.iweinsegers.be/

Dagen

2011-03-07T21:19:00.015+01:00

‘Er zijn dagen dat ik denk: het kan gepubliceerd worden, en er zijn dagen dat ik denk: ik moet het in de vuilbak smijten.’
‘Allebei niet waar,’ zei mijn agent.
Er is, kortom, nog werk aan mijn boek. Maar dat moest Anne Frank na anderhalf jaar ook toegeven.
Gisteren zat ik met twee Limburgse vrouwen en een dito man voor het podium van de AB. De man zei: ‘Weet je aan wie jij me doet denken?’
‘Jezus!’ probeerde een van de vrouwen hem voor te zijn.
‘Nee,’ zei de man, ‘Brusselmans.’
‘Hey, hij is wel knapper dan Brusselmans, hè.’
‘Zijn haar is mooier,’ sprak ik.
Altijd als ik in gezelschap word vergeleken met Brusselmans is er iemand die verontschuldigend zegt dat ik knapper ben dan hem. Zelf vind ik Brusselmans een mooie mens, maar ik heb mijn eigen idee van mooi.
‘Hij heeft ook dezelfde intonatie,’ ging de man verder.
Een half leven al moet ik het opnemen tegen Jezus en Brusselmans. Geen wonder dat ik mij niet schuldig voel als ik een dag niks doe.
Het zaallicht doofde. Intergalactic Lovers betrad het podium en speelde allemaal nummers die ik graag nog een keer zou horen. De zangeres zette pasjes die te kort waren om voor danspassen door te gaan en ze speelde op een Gibson en een basgitaar. Zo’n vrouw moet God voor ogen hebben gehad toen hij die appel in Eva’s gezichtsveld hing.
Buffalo Tom speelde allemaal nummers die ik al had gehoord (met dank aan luisterpaal). Ze begonnen met Velvet Roof uit Let Me Come Over, door Luc De Vos ooit ‘de plaat van de wanhoop’ genoemd. We schrijven het jaar dat De Vos de wanhoop zijn eerste oplawaai verkocht. Bartje staat te kijken door het raam op de hoes van Big Red Letter Day, ook een plaat die meedraait met de jaarringen onder mijn boomhut. De maan schijnt door de bomen, de brave mensen gaan naar de zee. De slechte mens Gerard Reve werd ooit gevraagd om op tv iets voor te lezen ter afsluiting van de dag. De schrijver antwoordde: ‘Ik wil gerust de dag afsluiten, alleen ben ik bang dat hij dan de volgende ochtend niet meer open zal gaan.’

It's Humo, Jim

2011-03-01T19:30:00.007+01:00

Beste Sam De Graeve,

Drie dinsdagen geleden belde ik jou vanop een bank in de zon omdat ik benieuwd was wat jij als hoofdredacteur nu zelf van de Humo-cartoon Dát zie je nu zelden vond. Ik kon je antwoord raden, maar ik wilde je horen zeggen dat je die cartoonreeks goed vindt om het te kunnen geloven.

Iedere week komt die zeer lelijke en ongrappige prent mij voor als piraterij van een studentenkrantje. Ik stel mij studenten voor die lachen in een vuist vanwege spasmen in hun vingers.

Ik had ook je mening over Kamagurka willen horen, maar ik kwam net van het rusthuis waar mijn grootmoeder woont en ik had geen zin om het opnieuw over dementie te hebben. Iedere onbekende cartoonist die met Kama’s tekeningen van de laatste jaren op de redactie zou komen aanzetten, zou weggelachen worden. Ik zeg dit met spijt, want vroeger hingen zijn cartoons boven mijn bed.

De stukken van Mark Schaevers over 75 jaar Humo zijn, zoals alle stukken van Schaevers, mooi en grondig – al had ik wel meer over Marc Mijlemans willen lezen – maar de huidige Humo zetten ze niet in de bloemetjes. Ze lezen als een in memoriam. De laatste keer dat ik bij bloemetjes aan een rouwkrans moest denken was toen ik mijn ex tegenkwam met een mimespeler aan haar zijde en een collier van margrietjes om haar hals.

De honderd covers in de Humo van twee weken geleden maakten duidelijk dat je blad onder het vel van de eenheidsworst is gegleden. Efficiënte covers met één foto, zoals die waarop Guy Mortier met een bivakmuts en een kepie poseert boven de alleszeggende woorden DE BENDE, of een fantastische tekening van Ever Meulen of Joost Swarte zijn ingeruild voor saaie photoshopetalages. Een kader met HERMAN BRUSSELMANS TREURT en daaronder een foto van de schrijver en het citaat ‘MIJN VROUW WOONT APART NU’ kan zo op de Dag Allemaal.

De cover n.a.v. de 75ste verjaardag had een klein kunstwerk moeten zijn, maar wat staat erop? Een taart. Nou, gefeliciteerd.

Kwaliteiten waarmee Humo vroeger het verschil maakte en de eeuwigheid in kon – het weekblad leek boven de week te staan – zijn weggesmeten om zeven dagen mee te kunnen met de moderne tijd. Als de mode roze voorschrijft, ga jij dan een tutu dragen? Het is natuurlijk ook een manier om je ballen te laten zien.

Wie heeft Rudy Vandendaeles rubriek De internationale nozem weggesmeten? Was rv, zoals Brusselmans vermoedt, het beu om parels aan de zwijnen te voeren? Dan kan hij beter helemaal stoppen met schrijven en hamburgers gaan keren in de Quick.

Kijk omhoog, Sam, en trek voor je covers en je rubrieken de schuif open waarin Ever Meulen en Gummbah en rv liggen. Of liggen zij niet meer in de bovenste schuif?

tf, ah bah ja, abonnee

Man bijt hond is overal

2011-02-13T15:06:00.003+01:00

Het raam van mijn schrijfkamer kijkt uit op de parking. Een belangrijk onderdeel van het schrijven is ijsberen en door het raam kijken. In het raam knippert geen cursor terwijl je over een zin nadenkt. En op de parking gebeurt weleens wat.

Een van de geparkeerde auto’s behoort aan het bejaarde echtpaar dat schuin tegenover mijn appartement woont. Julien en Rosa verplaatsen zich bij voorkeur te voet of met de bus, alleen als het echt niet anders kan nemen ze hun Opel Corsa. Die staat altijd in het vierde vak van de parkeerstrook die evenwijdig met het gebouw loopt. Wanneer ze terugkomen en het vierde vak is bezet, parkeert Julien de Corsa in het dichtstbijzijnde vak. Als ik op dat moment voor mijn raam sta, moet het schrijven mij even excuseren. Ik zorg dat mijn glas vol is en wacht op wat komen gaat.

Zo stond ik hier vandaag ook. Julien reed de parking op en moest noodgedwongen in het zestiende vak parkeren, in het vierde stond een donkerblauwe Mercedes. Ik boog me even over mijn computer, legde Document van R.E.M. op en toen reed uit het achtste vak een Matiz weg. Dit kon hij niet laten liggen. Helaas moest ik naar de wc. De grote wc, te groot om op tijd terug te zijn als Julien hetzelfde had gezien als ik. Zittend op de pot hoorde ik het applaus in de schouwburg. Toen ik terug op mijn plaats kwam, stond de Corsa in het achtste vak.

Ik liep naar de keuken om een Jupiler Tauro en een stuk kaas te halen en hoorde de lift stoppen. Door het gaatje in de deur zag ik Julien uit de cabine komen, hij droeg zijn jas en pet én zijn fietsspelden. Als je je van de derde verdieping naar het achtste vak moet reppen, kun je de aërodynamica niet aan het toeval overlaten. Haastig verdween hij in de coulissen en ik keerde terug naar mijn schrijfkamer. Ik had bier en kaas, de finale zou ik niet missen. Als ik moest pissen had ik op mijn schrijftafel nog een paar lege Tauro-flessen.

Over de huizen in de verte zweefden mijn gedachten naar de Mineral in Gent, waar ik bijna acht jaar geleden mijn eerste optreden als komiek speelde en later in de backstage in een bierflesje stond te pissen terwijl de mc mij aankondigde. Toen ik het podium op liep, zag ik de nadrup in mijn broek verschijnen.

Nu was ik toeschouwer, en zonder gezeik zag ik een man naar de donkerblauwe Mercedes in het vierde vak lopen. Tegelijk zag ik hoe Julien zich weer uit zijn zetel hees, in zijn jas kroop en zijn pet opzette; zijn fietsspelden zou hij waarschijnlijk niet uitgedaan hebben. Ik hoorde het geluid van de lift en even later verscheen mijn buurman snelwandelend in beeld, hij behoedde zijn pet voor de wind en keek over de daken van de auto’s of er geen kaper op de kust aankwam. Daar had ik vanop de derde verdieping een beter zicht op en omdat ik een slechte mens ben hoopte ik op die kaper, doch helaas, de kust bleef veilig en Julien parkeerde zijn Corsa in het vak waarin als een ongeschreven verkeerswet zijn naam staat. Man bijt hond is overal, dacht ik toen hij met zijn fietsspelden uit de auto stapte.

Sometimes it takes a while before people give the photographer a cheese

2011-02-11T18:59:00.004+01:00

By The Daily Gums

Winkel

2011-02-10T16:37:00.004+01:00

Omdat ze verliefd was op een dokter van de abortuskliniek liet mijn zus zich ongewenst bezwangeren. Uit de meute had ik voor haar een jongen geplukt die mij redelijk proper leek. Voor mijn zus ga ik door een hellevuur, of, dichter bij huis, de supermarkt. Ik begeleidde haar naar de kliniek en zei: ‘Ik ga niet mee naar binnen want ik zou niet graag Dirk Draulans tegenkomen. Veel succes met de dokter. Moge de vonk zodanig overslaan dat hij je vrucht verwijdert middels zijn roede.’ Hiervan werd mijn zus zo crazy dat ze ter plekke begon te rinkelen. Ik werd wakker, nam de telefoon op en sprak: ‘Het was gelukkig maar een droom. Ik heb helemaal geen zus, en blij toe. Voor je ’t weet loop je door de supermarkt. Ik ben meer een kruidenierman. Hoe kleiner de winkel, hoe groter de kans dat ik er klant word. Zie ook de krantenkiosk en het hamburgerkraam. En natuurlijk, het mooiste voorbeeld, zo’n neger die zijn hele handel in een lange jas heeft hangen: een potloodventer. Je ziet ze vaker onder blanke mannen; negers zijn bescheidener als ’t over hun potlood gaat. Over hun spel daarentegen durven ze gerust opscheppen. Vincent Kompany gisteren na de 1-1 tegen Finland: “Ik ga denken dat het 5-0 was.” Wat een briljante manier om een wedstrijd te winnen. Als ze straks het EK niet halen kan hij denken dat ze al in de tweede ronde zitten. Na de match moet je die dwaze apen geen micro geven maar een frisco. Voor ik het vergeet: hallo?’ Even bleef het stil, toen werd er opgehangen. Ik checkte het nummer. Het bleek van een winkel waar ik vorige week gesolliciteerd heb.

Beste Jef Vermassen,

2011-02-07T16:55:00.010+01:00

Iedere keer als ik u zie moet ik denken aan een meisje dat ik ken omdat ze nog leeft in hoofden en harten. De voorbije week zag ik u elke dag op de cover van de Humo. Op de foto’s bij het dubbelinterview met uw Nederlandse collega Bram Moszkowicz ziet u er gelukkig uit, althans u houdt een glas wijn in uw hand en uw lach schatert van het papier. Ik zit ook weleens op die manier aan een tafel, dus ik weet dat je daarom niet per se gelukkig bent.

Op de Humo-cover worden u en Moszkowicz toppleiters genoemd. Het zal u ook vleien dat uw naam er groter staat dan die van uw collega. U weet dat u wordt verdacht van ijdelheid, maar ik, ook maar een mens die op tijd en stond gestreeld wil worden, zeg altijd: ijdelheid overkomt de besten. U mag deze verdediging van me lenen.

Als toppleiter heb ik u alleen nog maar aan het werk gezien op tv. U spreekt telkens heel gedecideerd, maar tijdens de parachutemoordzaak steeg uw gedecideerdheid ten top. Hoe minder bewijzen, hoe vastberadener u moet klinken. Als er helemaal géén bewijzen zijn, kunt u niet anders dan klinken als die Oostenrijker die wis en waarachtig wist dat er iets was met die joden. U wordt niet betaald om te twijfelen. En het oog van de camera wil ook wat.

In de zaak waar ik de voorbije dagen aan moest denken stond u niet aan de kant van het slachtoffer, maar ook aan die kant was u toen al een toppleiter.

Een meisje, vijftien lentes waarvan weinige zomer werden, is alleen thuis. Ze heeft zichzelf neergeschreven in verzen en haalt uit een lade een pistool. Wanneer ze thuiskomt en het meisje ziet liggen, raapt haar moeder het wapen op en schiet ze zich haar dochter achterna. Omdat de getuigenissen tegen de vader van het meisje woorden tegen zijn woord zijn, kunt u de vader vrijpleiten. Later wordt zijn lijk uit het kanaal gehaald.

Omdat wij beschaafd zijn heeft iedereen recht op verdediging. Gelukkig kunnen sommige daders niet leven met een gewonnen zaak. Misschien denken ze nog even aan de gedecideerdheid waarmee u achter hen stond wanneer ze aan de rand van het kanaal staan. Groen en gezwollen komen ze als bewijs aan de oppervlakte, maar u staat alweer als een paal boven water in een andere zaak.

Ik ben benieuwd naar uw dromen. Ik bedoel de dingen die u ziet in uw slaap.

Profiel

2011-02-02T15:47:00.006+01:00

Je staat in voor een ordelijke winkel en de verkoop van ons assortiment.
Verwacht: Ben je klantvriendelijk, stipt, flexibel en kan je zowel zelfstandig als in teamverband werken dan is deze uitdaging beslist iets voor jou!!
Vereiste studies: Geen specifieke studievereisten
Werkervaring: minstens 2 jaar ervaring

Geachte mevrouw S.,
Op de VDAB-website las ik uw vacature voor een deeltijdse winkelbediende in uw Boekenvoordeel-filiaal in Aalst. Graag wil ik mij voor deze functie aanmelden.
Oktober 2009 verscheen mijn debuutroman De geachten (uitgeverij Thomas Rap); momenteel werk ik aan mijn tweede roman. Omdat het te combineren valt met mijn schrijfwerk en ik over de nodige affiniteit met boeken meen te beschikken, ambieer ik deze baan in uw winkel.
In 2001 heb ik een VDAB-opleiding voor verkoper gevolgd en daarna heb ik tweeënhalf jaar als winkelbediende in een supermarkt gewerkt.
Ik hoop van harte mijn sollicitatie nader met u te kunnen bespreken.
Met vriendelijke groet,
Tim Foncke

29 minuten later

Beste Tim,
Ik heb je brief doorgelezen. Tot mijn spijt moet ik je melden dat je profiel niet volledig overeenkomt met de vereisten voor onze vacature.
Ik wens je verder veel succes met het vinden van de geschikte baan.
Met vriendelijke groet,
S.S.

Beste S.S.,
Ik vind mijzelf voor weinig functies de geknipte mens, maar voor de functie van deeltijdse winkelbediende in een boekhandel acht ik me wel geschikt.
Mag ik vragen wat dan wel het goede profiel is?
T.F.

De volgende dag; geen antwoord meer gekregen

Hey S.S.,
Ik maakte maar een grapje. Ik ben een blond meisje van 22 wier enige affiniteit met boeken de Flair is.
Blond is mijn natuurlijke kleur.
Ik weet zeker dat u mijn profiel op het oog heeft. U heeft de initialen van iemand die blond verkiest.
T.F.

Tim,
Ik had gedacht om morgen uw brief nog eens grondig te bekijken en u dan een antwoord te geven, maar na deze mail, doe ik daar geen moeite meer voor.
S.S.

Ach mevrouw S.,
Ik weet niet hoe u eruitziet, maar u bent vast mooier als u alleen uit uw vagina zeikt.
Als u 29 minuten na mijn eerste mail antwoordt dat ik niet het goede profiel heb, dan weet ik het wel.
T.F.

Beste belastingcontroleur,

2011-01-28T00:01:00.029+01:00

Mijn parlofoon is kapot, u drukte dus vruchteloos op de knop. Het klopt inderdaad dat ik schrijf. Zo bijvoorbeeld mailde een man mij deze week met de vraag of ik in zijn naam een Valentijnsgedicht voor zijn vrouw wilde schrijven. ‘Jazeker,’ antwoordde ik, ‘het enige wat ik daarvoor nodig heb is 1 euro per woord en een beknopte biografie van het onderwerp.’ Waarop de man terugmailde: ‘Mijn vrouw heet Elvire. Omwille van haar overgewicht wordt ze door haar collega’s Maalvire genoemd. Haar hobby’s zijn breien en voodoo. Het mag een kort gedicht zijn.’ Ik dronk van mijn glas, schreef een gedicht van 126 woorden en reeds de volgende dag stonden evenveel euro’s op mijn rekening. Vraag en aanbod als twee handen in één portemonnee. Verder ben ik op zoek naar een parttime job. Ik word al parttime ongezond als ik eraan denk, maar ’t is dat ik zonder statuut rondloop. Ik heb te weinig opdrachten om zelfstandig te worden en voor het kunstenaarsstatuut voel ik me te weinig kunstenaar. Officieel ben ik ook niet werkloos want ik heb in 2007 mijn uitkering opgezegd. Eigenlijk besta ik officieel niet. Wel relaxt op een manier. Als je ’n moslim van zijn fiets trekt: sorry mo, ’t zal de wind geweest zijn. O, kon ik maar gewoon als een bries door straten en over velden waaien, een zin in het zand schrijven, thuis zijn waar ik ga liggen, onder een zomerjurk rond meisjesdijen kringelen… (Zie foto.) Opnieuw een uitkering aanvragen kan ik ook niet omdat ik in 2007 niet meer ben ingegaan op een begeleidingsvoorstel van de VDAB en sindsdien met een sanctie in de computers sta. In een brief aan de VDAB en de RVA antwoordde ik op het begeleidingsvoorstel: ‘Ik wens geen uitkering meer te ontvangen: ik heb in café De Kring een weduwe ontmoet die in mij de zoon ziet die ze nooit heeft kunnen krijgen.’ Met zulke brieven kunnen ze bij de VDAB en de RVA niet lachen. Bovendien, als je af en toe als komiek optreedt maar voor de rest niet werkt en geen stempelgeld meer wilt, dan word je natuurlijk verdacht van zwartwerk. En terecht. Ik greep het zwart geld waar ik het maar grijpen kon: ik bracht leeggoed van AA-leden naar de supermarkt; ik ging wandelen met maltezers en poedels van oude vrouwen (zodra ze begonnen te keffen bond ik hun muil toe met een elastiek); ik werkte als dozenvouwer in een beschutte werkplaats, als er inspectie kwam liet ik mijn tong uit mijn mond hangen en riep: ‘Afrikaaa tot in Amerika!’ Mijn bedje was gespreid. Tot ik betrapt werd door een AA-lid zijn vrouw, die ermee dreigde een voodoopop van mij te maken en naalden in mijn lever te steken. ‘Ik geloof niet in voodoo,’ blufte ik. ‘Dan bel ik naar de politie,’ sprak de vrouw. Daar hield het op. Als die vrouw de politie belde zou ik in de gevangenis worden gegooid. Ik had lang haar en geen statuut, daar hoeft voor de blauwbloezen geen tekening meer bij. Het is mijn grootste angst om opgesloten te worden in de gevangenis. Met een uiterlijk als het mijne bloed je binnen de kortste keren uit je aahaars. Ik ben nu eenmaal zo knap omdat God miljarden keren geoefend had toen hij mij op 29 augustus 1978 naar zijn evenbeeld schiep. Die knakker gaat niet over één nacht ijs als het om zijn evenbeeld gaat. Ik keer mijn boot om en bid.

Tom Helsen, waar ben je gebleven?

2011-01-26T04:35:00.019+01:00

Zondag 31 maart 1996. Novastar wint Humo’s Rock Rally. Tweede wordt een 19-jarige jongen met een roze elektrische gitaar waarop hij Hotellounge van dEUS kan spelen, en Rebecca, een liedje waaronder je de afdruk in de bedrand nog ziet. Hij heet Tom Helsen en ik hoop dat dat zijn groepsnaam zal blijven. Twee jaar later maakt hij met een bassist en een drummer een plaat die Tom Helsen heet. Ze spelen in de garage, op de vloer ligt een matras want aan sommige liedjes zit nog een bedrand. Samen met Ik ben aanwezig van Gorki is Tom Helsen de plaat waar ik het vaakst naar luister terwijl ik mijn eerste romanmanuscript schrijf. Het manuscript wordt niks maar Tom Helsen maakt een tweede plaat die hij Tom Is Doing Great noemt en waarvan de eerste twee nummers een schaduw werpen over de rest. Vanuit medialand komen donkere wolken opzetten en Tom Helsen tast in het duister. Zijn hand vindt de hand van een blonde god en schudt. Zappend kom ik terecht in de mix van Regi Penxten en Tom Helsen. Een goed boerend werkpaard en een arm schaap uitgespuwd door een jonge wolf. Soms spuwen mensen zichzelf uit en vragen ze geld voor de fluim die ze zijn geworden. Zie ook Jean-Marie Pfaff. De keeper was er toch zelf bij toen hij in die zomer van 1986 de Grote Markt van Brussel van blote borsten voorzag? Als zijn hemdskraag besmeurd was kwam dat niet door een firmanaam, maar door werkzweet of champagne. Sommige mensen worden helden omdat ze met bezieling op een krijtlijn staan en dan zie je ze aan een tafel zitten met een jongen die blijkbaar iemand heeft zien gaan met basketschoenen aan, en dan weet je niet meer wat hen bezielt. Ik vraag me af of Tom Helsen Worst Case Scenario nog weleens oplegt.

Brieven aan Sabam

2011-01-25T03:31:00.010+01:00

Goed dat Neveneffecten in Basta hun pijlen richtten op Sabam, een auteursvereniging die ondanks alle negatieve berichten blijkbaar haar bedrieglijke gangetje kan blijven gaan. In de zomer van 2009 schreef ik deze brieven aan de woordvoerder en de directeur verkoop van Sabam:

Beste T.D.,

In het radioprogramma JOE’kes werden de voorbije weken fragmenten uitgezonden uit mijn optreden dat vorig jaar in Comedy Casino op Canvas te zien was. Zelf heb ik de uitzendingen niet gehoord, maar mijn moeder luistert naar JOE fm op de autoradio. Zowel van de auto als van de radio word ik ongemakkelijk, dus ik vind het mooi dat een moeder samen met haar zoon een ritje met de wagen kan maken terwijl de zoon thuisblijft met Neil Young in de cd-speler, of gewoon in zijn bed blijft liggen.

Onlangs las ik ergens: ‘If you’re not generating income while you’re sleeping, then you don’t have a business. You have a hobby.’

Omdat ik ook een keer het gevoel van een business wilde hebben, mailde ik naar JOE fm met de vraag of er iemand werd vergoed per keer dat ze mij uitzonden. Ikzelf heb geen vergoeding gezien. Sabam hopelijk ook niet, want ik ben geen lid van uw auteursvereniging.

Productiemanager A.C. mailde mij terug: ‘De Vlaamse Media Maatschappij heeft een globale overeenkomst met de relevante beheersvennootschappen zoals Sabam. Via deze overeenkomst gebeurt de verdeling van de auteursrechten van de werken die JOE fm uitzendt. Helaas waren we niet op de hoogte dat u geen lid bent van deze organisatie. We willen ons hiervoor verontschuldigen en zullen uiteraard geen fragmenten van u meer programmeren in ons programma JOE’kes.’

Waarop ik A.C. terugmailde: ‘Ik zou Sabam geen relevante beheersvennootschap noemen. Zij werkt zich omhoog over de ruggen van artiesten die niet tot haar beheer behoren. In het vervolg even informeren bij de komieken alvorens een grappig zendertje te willen zijn.’

Geld eisen namens mensen wier rechten u niet beheert, valt volgens mij onder fraude. Iemand vroeg mij waarom ik dan geen lid van u word. Omdat de kans klein is dat mijn materiaal gepikt wordt zonder dat het, in de zakdoeken die Vlaanderen en Holland groot zijn, opvalt. Omdat als iemand toch met mijn materiaal aan de haal gaat, ik het zelf wel zal terughalen. Omdat gepassioneerde organisatoren moeten stoppen met hun comedyavonden omdat u hen telkens weer in het verlies jaagt met rekeningen voor komieken die met u niks te maken willen hebben. Omdat ik gisteren in het journaal hoorde dat u niet eens de auteurs die wel bij u aangesloten zijn volledig uitbetaalt.

Wanneer mijn grootvader zijn brievenbus ging leegmaken zei hij weleens: ‘Wie weet zit er een cheque in. Er hoeft maar één gek rond te lopen met een cheque.’ U weet dat er veel gekken moeten rondlopen met een cheque.

Dikwijls vragen mensen mij waarom ik toch al die brieven schrijf.

Omdat ik voor mensen als u die ene gek wil zijn die rondloopt met een brief.

TF

-----

S.V.,

Hoe benarder het er voor de mensen uitziet, hoe bekakter ze zich uitdrukken. Dit dacht ik woensdag 22 juli toen ik uw woordvoerder T.D. in het middagjournaal bezig hoorde, en eergisteren opnieuw toen ik, net terug van Zuid-Frankrijk, uw mail van 20 augustus las.

In een soort ijltaal schrijft u: ‘In antwoord op uw mail van 23 juli jongstleden, informeer en bevestig ik u dat – in tegenstelling tot de kabeldoorgifte waarvoor de wetgever voorzien heeft in een stelsel van verplicht collectief beheer – de auteursrechten die door Sabam bij de omroeporganisaties worden geïnd enkel betrekking hebben op de exploitatie die door deze omroepen wordt gedaan van het Sabam-repertoire. Deze rechten worden vervolgens uitgekeerd aan de rechtmatige belanghebbenden op basis van de reële speellijsten die deze omroepen overmaken. Er worden bijgevolg bij JOE fm door Sabam geen rechten geïnd voor werken die niet tot haar repertoire behoren.’

Mensen die zo praten kunnen de waarheid niet spreken, maar het doet er niet toe wie hier liegt, Sabam of JOE fm: u bent allebei onbeduidend.

Organisatoren van comedyshows daarentegen acht ik wel hoog. (Er zitten ook idioten tussen, maar die geven mij nog altijd een gratis maaltijd.) Over hen en de frauduleuze facturen waarmee u ze na mijn optredens in de rode cijfers jaagt, zwijgt u echter.

Sabam bestaat sinds 1922. Dat zijn 87 jaren van onrechtmatig geld eisen voor auteurs die niet bij u zijn aangesloten. In het laatavondjournaal van 22 juli hoorde ik dat u een deel – volgens Wikipedia 70% – van de vergoedingen voor de auteurs die wel lidgeld aan u betalen, gebruikt voor uw interne werking. Misschien heeft u ondertussen geld genoeg om een Chef Terugbetalingen aan te stellen?

Zelf hoef ik niks van u – ik heb net weer geld aan Sabam verdiend met deze brief. Ik zal het uitsluitend gebruiken voor mijn interne werking.

TF

Liggend aan de pied

2011-01-23T16:50:00.008+01:00

Met wat er van de week uit mijn neus is gekomen had ik de 300.000 inwoners van IJsland eten kunnen geven. IJslanders gebruiken geen zakdoek. Zij vinden het vies om hun snot mee te dragen in hun broekzak. Bovendien zit het in hun cultuur om alles wat de natuur te bieden heeft op te eten. Ik daarentegen rochel af en toe iets in mijn zakdoek dat eruitziet als pistache. Ter compensatie ga ik piekfijn gekleed in een dracht waar zelfs Harry Mulisch enkel nog een pijp aan toe zou kunnen voegen. Nu Mulisch dood is zou ik weleens een boek van hem willen lezen. Eén keer heb ik ’m ontmoet, in het pand van De Bezige Bij. ‘Harry!’ zei ik. ‘Ik heb veel goeds over jou gelezen.’ Hij bekeek me, en sprak: ‘Zij die op de piëdestal staan kunnen helaas alleen maar neerkijken op zij die aan de pied liggen, meneer Brusselmans.’ Typisch zo’n zin van een auteur die een oeuvrebouwer is. Nee, dán Kristien Hemmerechts. Sinds mijn brief aan haar heeft deze blog veel meer lezers. In de Humo van deze week vertelt ze haar favoriete mop, met welke ze haar stelling uit de vorige Humo – ‘Onzin, ik heb wél humor’ – nog belachelijker maakt. In die zin is ’t wel een goeie mop. Even snuiten. Twee druppels pistache. Mijn snotvalling is veel verbeterd dankzij een nieuw medicament dat de apotheker van wacht mij vannacht serveerde. Het heet Saison d’Erpe-Mere en het kost maar 8 euro voor een fles van 75cl. Het was, kortom, laat vannacht. In het deurgat stond mijn vriendin met haar deegroller. Verdomme, dacht ik, mijn deegroller ligt nog bij de apotheker van wacht. Daar ging mijn alibi. Koortsachtig dacht ik na. Wat zou Damocles doen? Zijn zwaard boven mijn kop hangen, of all places. Wat een complete klootzak is dat. ‘Hm, waar zou ik mijn zwaard eens hangen? Aan de kapstok? Aan het in Finland op maat van mijn zwaard gemaakte zwaardenrek? Godverdomme, ik doe eens gek, ik hang het pal boven die pistache rochelende idioot zijn kop. Maar hey hey hey: PAL. Want ja, anders kun je ’t net zo goed aan het zwaardenrek hangen, hè.’ Ineens stond Rick van The Young Ones tussen ons, en riep: ‘Only pop music can save us now!’

Woensdag en later

2011-01-19T12:32:00.002+01:00

De groeven in het gezicht van de man draaien al te lang mee onder de naald van het leven. Ik schat hem achter in de dertig. Hij zet een halveliterblik Jupiler en een zakje zoute chips op de band. Mijn gedachten gaan naar zijn zoon die straks bij hem wordt afgezet door een vrouw die naar hem zal kijken met dezelfde vluchtige oogopslag als de caissière. Met haar blik op het halveliterblik zegt de caissière goeiendag. De man zegt niks terug. Misschien ziet hij zijn ex-vrouw al in haar auto zitten; iets zeggen hoeft niet want de motor draait nog. Iedere woensdagmiddag komt hij met de moeder van zijn zoon samen in het raam van een auto die niet langer dan nodig door zijn leven rijdt. ’s Namiddags kijkt hij met zijn zoon naar een dvd. De enige geluiden komen uit het zakje chips en de tv. Alle pogingen van de man om iets te verklaren zijn gestrand in de zin waar de jongen het voorlopig mee moet doen: ‘Later zul je het allemaal begrijpen.’ Ik zeg goeiendag tegen de caissière en steek mijn blik in mijn jaszak.

Voor ons is dat: gevaar

2011-01-17T20:00:00.017+01:00

Af en toe word ik erop gewezen dat ik mensen een onveilig gevoel geef. Omdat ik ze een brief schrijf, of omdat ik hun buurman ben en lang haar heb. Of wegens een combinatie van die twee.

Als ik langs de velden achter mijn huis wandel ga ik aan het eind van de heenweg weleens iets drinken in café Bij Suzanne. Zo’n café waar altijd dezelfde fiets tegen de gevel staat en waar alle koppen in jouw richting draaien als je de deur opendoet. Dat zijn de beste cafés. Je moet even een drempel over, maar eens je aan je tafel zit kun je je oor te luisteren leggen. Af en toe wordt er naar je gekeken vanuit een ooghoek, maar oncomfortabel voel ik mij daar niet bij; mensen bekijken mij al heel mijn leven op die manier.

Een van de eerste keren dat ik in Bij Suzanne binnenkwam zat er een oud-klasgenoot aan de toog. Hij herkende me, en riep: ‘Suzanne, geef die jongen iets van mij.’ Ik ga liever alleen aan een tafel zitten, maar nu leek het mij wel gepast om aan de toog plaats te nemen. De oud-klasgenoot was kaalgeschoren en droeg een legeruniform. Hij bekeek mij. ‘Als een man alleen een café binnenkomt,’ sprak hij, ‘dan kan dat twee dingen betekenen. Ofwel hij heeft problemen, ofwel hij is een echte man.’

Dat ik geen echte man was, wist ik wel zeker. Zelfs mijn problemen waren niet echt.

‘Jij ziet er niet uit alsof je problemen hebt,’ besloot de oud-klasgenoot, ‘maar je hebt wel lang haar. Wij zien hier een man met lang haar in het deurgat staan, en voor ons is dat: gevaar.’ Ik dronk van mijn glas bier. Een paar mannen die eruitzagen alsof ze ook alleen het café binnen waren gekomen, hielden mij in de gaten. Ik vroeg aan de oud-klasgenoot of dat een echt legeruniform was.

Op de facebook van een andere oud-klasgenoot kwam ik laatst onze klasfoto van het zesde middelbaar tegen (Sint-Maarteninstituut Aalst, 1995-1996).

Ik ben die Kim De Gelder-lookalike linksboven. Ik heb evenwel nooit overwogen om mijn gezicht wit te verven en met een mes de straat op te gaan, want ik wist op deze foto al dat ik een man zonder problemen maar met lang haar wilde worden.

Later besloot ik schrijver te worden, omdat de pen het dichtst in de buurt van het mes kwam.

Beste Kristien Hemmerechts,

2011-01-15T17:12:00.009+01:00

In de Humo van deze week verklaar jij: ‘Wat de jongste generatie Vlaamse stand-upcomedians doet, maakt mij droevig.’ Zo droevig dat je je aansluit bij Geert Hoste. Da’s wel héél droevig, da’s godverdomme fucking depressief.

Je vertelt over een optreden van Gunter Lamoot, allang niet meer tot de jongste generatie komieken behorend, die ‘een verhaaltje vertelde over hoe hij zijn dochter in bed had gestopt, vervolgens een porno-dvd had opgezet en zich voor de tv was beginnen afrukken. Net toen hij ging klaarkomen, stond zijn dochtertje opeens naast hem: hij kon zich niet meer inhouden en spoot zijn sperma recht in de ogen van dat kind. De zaal lag plat, maar ik kon alleen denken: hoe kan je daar nu mee lachen? We hebben Dutroux gehad in dit land, en zoveel andere gevallen van kindermisbruik.’

Arme, droeve Kristien. We hebben inderdaad veel gevallen van kindermisbruik gehad in dit land. Eurosong for kids bijvoorbeeld.

Als je een komiek navertelt moet je niet parafraseren. Wat Gunter in dat ‘verhaaltje’ vertelt is dat hij zich aftrekt op een K3-dvd en dat zijn dochter ineens naast hem staat. Hij blijft zich aftrekken want als je aan iets begonnen bent kun je daar niet zo direct mee stoppen. Maar hij probeert wel aan zijn dochter te verklaren wat hij aan het doen is. ‘Ha, Lisa, papa is aan ’t dansen… Nee, papa is aan ’t wrijven over een magische fles. En als hij lang genoeg wrijft komt er een geest uit en dan mag je drie wensen doen. Maar als je zo dicht blijft staan, zal je eerste wens waarschijnlijk een handdoek zijn…’

Van een K3-dvd maak jij een pornofilm en van een handdoek maak je sperma recht in de ogen. Kan ik jou een keer inhuren voor een feestje in mijn kelder?

Over je studenten aan Herman Teirlinck zeg je: ‘Ze zijn allemaal grote fans van Hans Teeuwen, omdat die veel succes heeft.’

Dat is de domste zin die ik gelezen heb sinds mijn ex me sms'te: ‘Met de mimespeler kan ik tenminste praten.’ Jouw studenten zijn geen fans van Hans Teeuwen omdat hij succes heeft: het is omgekeerd. Je vernoemt zijn Beatrix-stuk: ‘Dat is blijkbaar het enige waar al die zogezegde vernieuwers mee kunnen lachen: pis, kak, neuken, afrukken, sperma…’ Als uit vijf briljante shows alleen dat soort materiaal bovendrijft, dan ben jij degene die zich moet laten nakijken.

Bovendien bestaat dat soort materiaal bij goeie komieken altijd uit meer dan de ingrediënten die jij noemt, en gaat het meestal over meer dan seks. Het K3-stuk is een uitvergroting die vertrekt vanuit de behoefte van een vader aan wat quality time voor zichzelf. De beste zin van het Beatrix-stuk komt na de seks, wanneer Teeuwen tegen de koningin zegt: ‘Hey Beatrix, ga eens bier halen.’ (Al is ‘Lik mijn bruine anjer’ ook een goeie.)

Over succes zeg je nog: ‘Mijn generatie was daar absoluut niet mee bezig. Wij wilden gewoon goeie dingen maken.’

Ik neem aan dat naakt poseren en je met een matig getalenteerde dichter laten fotograferen in een badkuip onder ‘absoluut niet met succes bezig zijn’ valt.

Ga nog maar wat lesgeven.

Negen vloeren

2011-01-09T23:07:00.011+01:00

Doch thans voel ik mij zo goed dat ik de houten vloer waarop ik dit schrijf de bovenste plank noem. Nochtans bevinden zich boven mijn schrijfkamer nog negen vloeren. Soms stel ik mij voor wat daar allemaal gebeurt terwijl ik hier zit. Een vrouw die het orgasme van haar man ontvangt en denkt: niet vergeten om morgen vuilniszakken te kopen. Een man die de fles met het zoveelste mislukte bootje vult met water en het geheel 'De Titanic' noemt. Een meisje dat twijfelt tussen poëzie schrijven en haar polsen oversnijden. Een jongen die een paternoster betast en zich afvraagt waarom hij dáárvoor zijn godsdienstleraar heeft afgetrokken. Een moslim die een robotfoto probeert te tekenen van de man die hem van zijn fiets getrokken heeft. Een vrouw die zegt: 'Ik wil iets voelen', waarop haar man zegt: 'Je leeft toch al, is dat nog niet genoeg?' Een kleuter die een stuk ijzerdraad uit zijn mond haalt en naar de gaatjes van het stopcontact kijkt. Een man met stront aan zijn penis die met zijn vrouw en kinderen in een Ikea-catalogus kijkt en in elkaar krimpt van de uitdrukking 'uit de kast komen'. Een baby die huilt omdat zijn moeder stinkt.

Mensen zeggen mij dat ik meer onder de mensen moet komen.
Ik vind het wel goed zoals het is.

Handvatten

2011-01-05T16:00:00.031+01:00

Onder mijn talloze volgelingen - we zijn allemaal verdwaald - bevinden zich ook teenagers. Zolang ze niet rondlopen met een sigaret achter hun oor mogen ze gerust aan mijn fiets hangen. Soms mailen ze mij met de vraag hoe ze hun leven van handvatten kunnen voorzien om niet om de twee stappen op hun apathische bakkes te vallen. Aan dat soort mails trek ik mij op. Bijvoorbeeld vragen ze mij dan: 'Wat deed jij tijdens de lesuren om de tijd te doden?' Welnu, daar had ik drie manieren voor. 1: ik ging naar het lunapark. Dat was altijd een heel gedoe, want tegen dat ik gans die klas en de leraar meekreeg was het lesuur al half gepasseerd. 2: met een paar klasgenoten spaarden we tijdens de les het speeksel op in onze mond en tijdens de speeltijd keken we dan wie de grootste plas kon spuwen. Het was altijd even slikken als de leraar je een vraag stelde. 3: als ik mij begon te vervelen berekende ik op mijn rekenmachine hoeveel seconden de les nog duurde, tikte -1 en bleef op = drukken tot de les voorbij was. Meestal drukte ik te snel.

De kerstvakantie is bijna voorbij en als tiener zou ik daar nu al ambetant om hebben gelopen. Je moet rekenen dat ik geen kerstcadeaus had om mijn gedachten te verzetten. Ik kom uit een familie van paupers. Wij waren zo arm dat we niet eens een woordenboek konden kopen om op te zoeken wat 'pauper' betekende. De vrouwen in de familie waren huismoeder en de mannen werkten allemaal in het familiebedrijf als dispatcher, chauffeur of callboy. Het was mijn overgrootvader die Gigolo's Foncke oprichtte en tevens de slogan bedacht: Onze mannen hebben veel passie. Ze zijn heel passief. Als er iemand belde was het meestal om te vragen: 'Met wie spreek ik?' Ik ben blij dat ik een petekind heb, alleen al omdat ik het qua cadeaus beter wil doen dan mijn eigen peter. Het eerste kerstcadeau dat ik van hem kreeg was een leeg luciferdoosje. Ik was vier jaar. Hij zag mij naar het doosje kijken, en verklaarde: 'Daar moet je je melktanden in bewaren. En je moet dat doosje altijd bij jou houden want stel dat je levend verbrand wordt, dan kunnen ze je nog identificeren aan de hand van je tanden. Vrolijk kerstfeest nog.'

Sinds mijn vierde weet ik dat het geluk alleen in de huizen van andere mensen woont.

'Coldplay vangt 760.000 euro voor optreden op oudjaar'

2010-12-29T00:48:00.011+01:00

Jammer dat deze man niet in de buurt van de gooier stond.

Appel

2010-12-28T20:12:00.006+01:00

Geachte Tim Foncke,

Vrijdag gaf ik uw boek 'De geachten' als kerstcadeau aan mijn oudste zoon. De volgende dag las hij het in één ruk uit, tijdens het lezen hoorde ik hem dikwijls lachen. Daarom wilde ik het ook weleens lezen. Als mijn zoon iets moet lezen voor school is hij meestal niet zo enthousiast. Nochtans moet hij dikwijls boeken lezen van grote namen als Hugo Claus en Tom Lanois.

Ik sloeg uw roman open en al na een paar bladzijden had ik spijt dat ik zoiets schandaligs onder mijn kerstboom had gelegd. Op de achterkant staat dat 'De geachten' de onthutsende debuutroman is van een mens die besloten heeft dat het leven te lang is om er betamelijk door te gaan. U lijkt er nog fier op te zijn dat u onbetamelijk bent. Ik weet niet wat ik het meeste moet betreuren: dat er uitgeverijen bestaan die boeken uitgeven van mensen die schaamteloos schrijven over drank en seks, of dat mijn zoon zo enthousiast is over zulke boeken. Het enige goeie aan 'De geachten' is dat het geen dik boek is.

Ik hoorde dat een van uw personages een klacht tegen u heeft ingediend. Dat verwondert mij niks. Ik hoop voor uw personages dat uw boek uit de handel wordt gehaald, want het is een belediging voor de meesten van hen.

Zoals u ziet bent u niet de enige die kwaadaardige brieven kan schrijven.

EDS

-----

Geachte EDS,

Bedankt dat u 'De geachten' geen dik boek vindt. Ik probeer niet te overdrijven met de schaamteloosheid.

Uw oudste zoon lijkt mij een appel die ver van de boom is gevallen. Ik hoop dat u ook een zoon heeft die aan uw voeten is gevallen.

Ik wens u een gelukkig, schaamtevol nieuwjaar.

TF

Floyd and Fleetwood Gums

2010-12-21T15:40:00.012+01:00

'Fleetwood, you bastard! That was the first and the last time I was wearing a WILL FUCK FOR FOOD shirt.'

'Hey Floyd! Thanks for the sausages, man!'

by The Daily Gums

The Daily Gums

2010-12-16T17:13:00.010+01:00

Als je een midlifecrisis hebt kun je een brommer kopen, je penis in een minnares proppen of een fictief personage met een midlifecrisis bedenken. Drie keer raden wat ik samen met twee broeders uit de zelfhulpgroep gedaan heb.

http://www.thedailygums.com/
Facebook

Jean-Pierre Nutella sprong aldus op de kar van de naoorlogse verwarring

2010-12-13T16:57:00.026+01:00

I wish Mark Williams had won the UK Championship Snooker. He's a laidback character. I'm laidback too, especially when the valium is dripping off the walls. I'm brushing up my English for a brand new project I'm workin' on with two fellows. Belgium has become too small for my ass, so I'm droppin' my shit over the border. Hell yeah! Ach ja, je moet iets doen om de waanzin te kanaliseren. Dat zei mijn grootvader ook bij de plechtige opening van het kanaal in zijn tuin. Want zo was mijn grootvader: hij dacht ik moet mijn waanzin kanaliseren en het eerste wat in hem opkwam was een kanaal. De Fonckes zijn simpele mensen. Bij de opening van zijn kanaal sprak mijn grootvader tot de aanwezigen: 'Ik was waanzinnig. Ik heb een kanaal gegraven. Nu ben ik iets minder waanzinnig. Als je nu niet weggaat fax ik jullie gegevens naar zes Albanezen.' Die fax was blufpoker. Mijn grootvader had niet eens een telefoon. Wel had hij een typemachine. Soms stak hij er een blad papier in, typte het woord 'hoer' en smeet de typemachine met papier en al naar het hoofd van zijn vrouw. Hij was een man van weinig woorden. Dat heb ik van hem. Waarom denk je dat mijn boek slechts 24.001 woorden telt? Mijn grootmoeder hoeft trouwens niet onder te doen qua blufpoker. Blufpokeren dat die kan! Je ziet haar in bed liggen en je denkt ze is dood, maar ze leeft nog. Om een ander voorbeeld te geven: daar komt ze haar bed niet voor uit. Ze zegt altijd: 'Als je een ander voorbeeld wilt, moet je je maar aan Moeder Teresa spiegelen.' Wist je dat Moeder Teresa ooit de Nobelprijs voor de vrede gewonnen heeft? Omdat ze zich in de brownie liet naaien door hulpbehoevende homo's met aids. Zo kan ik het ook. Gerard Reve had gelijk toen hij zei: 'Ik houd van je, matroos, maar nu moet ik helaas gaan kakken.' Eenzaam besmeerde de matroos de mast met Nutella. De eerste promotieslogan van Nutella luidde: Niet te verwarren met een pot stront. Jean-Pierre Nutella sprong aldus op de kar van de naoorlogse verwarring, maar zijn product verkocht voor geen meter. Tot zijn vrouw zei: 'Pierre, als je 'r eens wat hazelnoten bij deed?' Zonder de vrouw zou de man niet het paradepaardje van de schepping zijn.

1994 was een goed jaar

2010-12-08T15:21:00.030+01:00

Op tijd en stond keer ik terug naar het jaar 1994. Ik was 16, en in mijn kop heb ik zestien jaar later nog steeds die leeftijd. Je moet rekenen dat ik in die dagen een complete idioot was. Tijdens de zomerexamens schreef ik tussen het studeren en het kijken naar de wereldbeker een dichtbundel voor een meisje. De titel van de bundel was Poëzie met een omweg naar de clou. Ik herinner mij één gedicht: 'De kat zegt miauw. / Ik zeg / ik hou van jiauw.' Die omweg in de titel sloeg waarschijnlijk op het woord 'jiauw'. Gelukkig waren er voor de wankelmoedige mens die ik was een paar dingen waar ik mij aan vast kon houden. In 1994 debuteerden zowel Arnon Grunberg, Paul Mennes, Hans Teeuwen, dEUS en Gummbah (afbeelding). Noordkaap maakte het briljante Gigant, Brusselmans stopte met drinken en schreef met Het oude nieuws van deze tijden een van zijn ontroerendste romans, en Tarantino liet Pulp Fiction los. Werk voor de eeuwigheid waar ik nog dikwijls naar teruggrijp. Kurt Cobain greep naar een geweer, maar ook voor hem begon toen het eeuwige leven. Er was slechts één man die dat jaar dringend verminkt moest worden door zes Albanezen: Kurt Röthlisberger. Een aanfluiting van een scheidsrechter die de duidelijke penaltyfout tegen Josip Weber niet floot, waardoor de Duitsers wonnen met 3-2 en doorgingen naar de kwartfinales. Gelukkig stak dat meisje voor wie ik die dichtbundel schreef later die zomer haar tong in mijn mond. Mijn advies voor de jeugd: schrijf nooit poëzie, tenzij er uitzicht is op een tongzoen. 1994 was een goed jaar, doch nu terug naar het heden waarin ik een mail moet beantwoorden van een lezeres die mij vraagt wat ik zou doen als ik nog één uur te leven had. Mijn lezeressen stellen mij altijd van die existentiële vragen: wie zijn we? waar komen we vandaan? waarom zou ik een okapi aftrekken? Als ik een okapi had, ik zou 'm Dooie Kapi noemen.

Genadeloos, maar o zo typisch: de winterprik

2010-11-30T01:12:00.012+01:00

Op een receptie kwam ik de weervrouw met de dikke tieten tegen. Ze vroeg mij wat ik van de winterprik vond. 'Nou, Sabine,' zei ik, 'doe mij maar zijn zomerse tegenhanger.' Ze knikte. Daarom ging ik door. Als mensen knikken en je gaat niet door, dan beginnen ze te panikeren en schieten er allerlei gedachten door hun kop, zoals: langs het tuinpad van mijn vader, overal mongolen. 'Geef mij maar alle dagen zon,' zei ik tegen Sabine. 'Waarmee ik niet gezegd wil hebben eviva Espana. Voor je 't weet zit er een stier in je milt. Hoe ga je dat uitleggen op Facebook? Nee jong, Aalst is waar ik woon en Aalst is waar ik blijf. Als ik te veel praat moet je je tieten laten zien, dan valt mijn mond open en komt er een halve liter water uit. Woorden of water, Sabine, een tussenweg is er niet. Ja ja, Aalst. Laatst kwam ik de burgemeester tegen, ze vroeg mij wat ik ervan vond dat het Aalsters carnaval door de Unesco erkend was als cultureel erfgoed. 'Majesteit,' sprak ik, 'ik vind het prachtig.' Ze knikte. Daarom ging ik door. 'Drie dagen van zuipen en wijven bezwangeren tegen de gevel van de Sint-Martinuskerk en hese mannen die hun wijsvinger tegen je borst drukken en meedelen: "Ik ga je één ding zeggen. Ik moet overgeven", dat verdient slechts één stempel: cultureel erfgoed.' De burgemeester fronste alles wat er te fronsen viel. 'Nou,' zei ze, 'het is natuurlijk meer dan dat. Er is ook de prachtige stoet en de -' 'Wanneer word ik eigenlijk tot ereburger geslagen?' onderbrak ik haar. 'Of gebeurt dat niet met slagen? Wrijven is ook goed voor mij. Ik word enorm graag gewreven, vooral in the zones that matter, you know what I mean? Ik bedoel, op de achterkant van al mijn boeken staat Tim Foncke (Aalst, 1978), ik heb ooit naast Steven Van Herreweghe in de auto gezeten, ik heb een verhaal voor het Aalsters kookboek geschreven, ik heb godverdomme lepels pure mayonaise opgegeten voor een foto in dat kookboek, als ik 's avonds een boer liet vulde de mayonaisegeur de hele, maar dan ook de héle opbergkast. Het minste wat je kunt terugdoen is mij tot ereburger slaan of wrijven met je hand.' Weet je hoe de burgemeester mij bekeek, Sabine? Alsof haar onderbroek uitpuilde van deep shit.' Ik keek naar Sabines tieten en sprak: 'Maar om verder te gaan over je milt.' Ze legde haar hand op mijn schouder en zei: 'Tim, ik ga even een glaasje cava halen.' Ze draaide zich om en verdween tussen de mensen. Ja, dacht ik, laat de clown maar alleen, dat hij zich kan gaan afschminken. Ik dronk mijn glas leeg, draaide me om en smeet het glas kapot tegen de muur. Ik haalde mijn hand open want de muur bevond zich vlak achter mij. Iemand gilde. Tussen de mensen zag ik de weervrouw naar me kijken. Ik verlangde ernaar om ergens alleen in de zon te zitten, maar de vrouw die met angst in haar gezicht naar me keek had voorspeld dat de zon de eerstvolgende dagen niet zou komen.

Dulli

2010-11-14T16:07:00.006+01:00

Met z'n vijven zitten we in de Saab op weg naar de man die onze jeugd aan stukken zong met zinnen als 'Your attention, please / Now turn off the light / Your infection, please / I haven't got all night'. Het regent. Op het ritme van de ruitenwissers ga ik heen en weer tussen troosteloosheid en het uitzicht op troost. Voor het concertgebouw staat een hamburgerkraam. Straks dat kraam achter de Saab haken en nooit meer stoppen met rijden, alleen om te tanken en een hamburger te eten. De wereld is groot genoeg om er nog een half leven van weg te rijden. Dan staat voor ons de man Greg Dulli in een piramide van rook, zijn hand schuift omlaag over de hals van zijn gitaar en wurgt er de intro van If I were going uit. Herkenningskreten, velen van ons zijn kapotgegaan op dat nummer. Ik luister naar de woorden, 'And it don't bleed / And it don't breathe / It's locked its jaws and now it's swallowing / It's in our heart, it's in our head / It's in our love, baby, it's in our bed', en ik kijk naar de rook en ik denk aan de volgende dag. Greg Dulli denkt verder en laat ons achter met een belofte: 'See you next year, with the greatest rock-'n-rollband in the world'. De volgende dag zitten zij en ik in ons vergeelde leven zoals het meisje en de jongen op de hoes van Gentlemen.

Professionele hulp

2010-11-07T18:29:00.014+01:00

In opdracht van Toneelvereniging Toupet Of Geen Toupet schreef ik een stuk over een vrouw die zo eenzaam was dat zij tijdens een treinstaking zonder onderbroek en met een emmer spaghetti naar een stakingspost trok. Het stuk heette Lady en de vakbond. Het werd geweigerd omdat de personages te weinig onderbroeken droegen. 'Wie dit soort stukken schrijft,' sprak de voorzitter van de amateurvereniging, 'die heeft professionele hulp nodig.' Omdat ik sinds die ingreep met die breinaald weet dat mijn huisdokter professioneel is, benaderde ik hem. Hij zei dat ik een hobby moest zoeken. 'Kun je mij niet gewoon een morfinepomp geven?' vroeg ik hem. 'Nee, het mag niét iets meer zijn!' riep hij naar de slagersvrouw. 'Luister,' sprak hij tegen mij, 'zoek een hobby en kom er volgende week over spreken tijdens mijn spreekuur. Nu moet je weggaan want ik word ziek als ik naar je kop kijk.' Charcuterieloos verliet ik de supermarkt. Thuis typte ik het woord 'hobby' in in Google, maar dat leverde zoveel activiteiten op waarvoor ik geacht werd een korte broek aan te doen, dat ik van de weeromstuit 'pikzwarte stoelgang' intypte. Reeds twee muisklikken later had ik kanker. Ik keerde terug naar Google en staarde naar de zoekbalk. Ik typte 'huidvlek' in. Weer twee muisklikken en ik had kanker. Ik bleef nog even voor de hand liggende woorden intypen als 'aangebrande korst', 'geel scrotum' en 'Jef Vermassen', maar algauw legde ik de lat hoger met 'ijskast', 'kruiwagen' en 'synthetisch ondergoed'. De tijd gaat voorbij en aan het eind van de dag heeft de halve wereld kanker. 't Is beter dan fitness.

Zes muisklikken trouwens, 'fitness'.

Nelson en ik

2010-10-31T17:16:00.018+01:00

Uit de statistieken blijkt dat deze blog ook door joden wordt gelezen. Dag joden. Wisten jullie dat Hitler de holocaust eigenlijk alleen maar wilde schilderen? Maar zijn gas was verschrikkelijk. 'Gas is natuurlijk delicate stuff om vast te leggen,' sprak een docent aan de academie tot Adolf. 'Misschien moet je maar eens met levende modellen gaan werken.' Meer hierover kun je lezen in de autobiografie van de docent, Zo gezegd, zo genocide. Over delicate stuff om vast te leggen gesproken: de releaseparty van Gunter Lamoots dvd Softie (zie drie berichten lager) zal plaatsvinden op 30 november, vanaf 20u in de Charlatan in Gent. Of ik die avond nog vrij was om de party in te leiden? Zo vrij als Nelson Mandela die van een cipier te horen kreeg: 'Nelson, wegens goed gedrag mag je weer gaan fokken met het vrouwtje.' Waarop Nelson de cipier een polaroid liet zien waarop het vrouwtje in de sandwich werd genomen door twee blanke mannen en daaronder de boodschap 'Vrijheid is relatief'. 'Oei,' sprak de cipier wijselijk, 'dan zul je bij de hoeren moeten gaan.' Aan één hoer in het bijzonder vroeg Nelson later die dag: 'Zo'n vagina, gesteld dat ik er mijn penis in wil steken, wat kost dat tegenwoordig?' 'Voor u is het gratis,' glimlachte de hoer, schuddend met een polaroidfoto. Over haar treffen met Mandela blijft ze helaas vaag in haar autobiografie Ik had langer moeten schudden. Na mongolen, moslims en Peter Van de Veire zijn hoeren de domste wezens op deze wereld. De top vijf wordt vervolledigd door Roger De Vlaeminck, die momenteel werkt aan zijn tweede autobiografie Toch nog knap zesde. De enige jood in de top tien is Michael Freilich. Kortom, stay tuned, jews.

Bang

2010-10-26T13:04:00.010+02:00

't Is weer zo'n dag dat ik mij afvraag waar mijn leven naartoe gaat en waarom ik mee moet. Het enige lichtpuntje dat ik momenteel zie is dat ik niet in het Midden-Oosten woon. Ik vind dat eerlijk gezegd een kutlichtpuntje. Alsof het in de twee Oostens ernaast zoveel beter is. Ook een locatie waar ik in een bocht omheen zou lopen als ze op mijn pad lag: Afrika. Ik zou ze de kost niet willen geven, al die hongerige kindjes daar. Ik zou ze het telefoonnummer van een traiteur geven maar je zult altijd zien dat hun gsm-duim op de grond ligt wegens lepra. Nee, dan Erpe-Mere. Daar heb ik ooit mijn initialen in een boom gekerfd. Ik had die dag weinig inspiratie, pas de dag nadien bedacht ik dat ik beter iets anders had kunnen kerven. Ik heb ooit een blogbericht gekerfd in de gevel van de Sint-Martinuskerk in Aalst. Het was de periode voor ik een blog had. Het bericht verdween toen de gevel gezandstraald werd, het bevatte nochtans een kern van waarheid. In een notendop luidde die kern: 'The only good muslim is a muslim who must be very lonely.' Als je niet helemaal zeker bent van je kernen van waarheid moet je ze in het Engels formuleren, dan winnen ze aan geloofwaardigheid. Kijk naar die groenteboer die failliet ging omdat hij zijn klanten trakteerde op Nederlandstalige waarheden als: 'Appels zijn kankerverwekkend. Vooral die met roestplekken.' Gisteren kreeg ik een mail van een hell's angel. Hij schreef: 'Ik lees in de hoofding van je blog dat jij een hell's angel bent, maar alleen op zondag. Als ik jou was zou ik volgende zondag regelmatig een keer over mijn schouder kijken.' Ik mailde hem terug: 'En als ik jou was zou ik mij ernstige vragen stellen bij mijn hell's angelschap. Een hell's angel die het woord hoofding gebruikt lijkt mij typisch zo'n hell's angel die bij het aanschouwen van een brommer zegt: "Wat een dikke fiets!"' Misschien moet ik nu bang zijn, maar dat geldt voor ons allemaal.

Marble Sounds

2010-10-19T16:44:00.004+02:00

Als rollen wc-papier gooiden mijn proeflezers hun aan- en opmerkingen in de zestien meter van mijn ego. 'Deze zin lijkt geschreven door een kind uit de lagere school.' 'Deze bladzijde moet er volledig uit.' Wat zou een schrijver zijn zonder mensen die hem op tijd en stond aanmoedigen? Een schrijver die zijn computer op den duur aan de wilgen hangt. Zoals mijn grootvader Clifton. Schrijven dat die deed! Tot hij ineens dacht: als niemand een keer 'hup, Clifton, hup!' zegt, kan ik er net zo goed mee stoppen. Waarna hij zich volledig wijdde aan zijn hobby's tuinieren en partnergeweld. Na zijn dood liet hij een kartonnen doos met manuscripten achter, waaronder de lijvige kroniek In onze familie is partnergeweld gewoon een ander woord voor seks. Wat was ik graag zijn proeflezer geweest, dan had ik vele harten onder zijn riem gestoken. Bij een van mijn proeflezers keek ik gisteren met een oogappel in mijn armen naar de heel mooie videoclip van Sky high van de Belgische band Marble Sounds. Het is goed dat er in deze jachtige tijden waarin de M van MTV allang niet meer voor Muziek staat, nog liefde en tijd in videoclips wordt gestoken. Moge the sky the limit zijn voor Marble Sounds.

Wachten

2010-10-15T14:40:00.004+02:00

De releaseparty van Gunter Lamoots dvd Softie (zie twee berichten lager) is uitgesteld. De dvd's bevinden zich nog ergens in China. 'Geweldig,' liet Eddy Wally weten, 'ik zal ze gaan halen.' Zodra Eddy terug is wordt er een nieuwe datum vastgelegd.

De proefleesexemplaren van mijn tweede boek, die bevinden zich bij mijn, euh, proeflezers. Zodra ze samen met hun vragen en aanmerkingen terugkeren, werk ik eraan verder. Tenzij ze zeggen dat ik er niks meer aan hoef te veranderen en het zo in de vuilnisbak mag gooien.

Verder is het ook nog wachten tot de honger uit de wereld is.

Prijs

2010-10-13T15:12:00.009+02:00

Nu Joost Vandecasteele de Vlaamse Debuutprijs heeft gewonnen, heb ik 'm niet gewonnen. Ik zal mij tevreden moeten stellen met de enige prijs die er voor De geachten in zat: De Zilveren Navelstreng 2010 van Leescafé De Dolle Wurm in Erembodegem. De prijs bestond uit een zuipkaart ter waarde van 12 euro en een dubieuze kabel. Na de uitreiking bleef ik alleen aan de toog achter met een man die vertelde dat hij zijn autobiografie aan het schrijven was. 'Wat is de titel?' vroeg ik. 'Het wachten op de val na de opkomst,' zei de man. 'Ik zit halverwege, dus nu is het wachten.' Hij bracht zijn pint naar zijn mond maar miste en goot de helft in de kraag van zijn hemd. Achter de bar spoelde een meisje glazen. Haar gedachten leken niet bij de glazen. 'Ik heb alles in mij om de nieuwe Verhulst te worden,' lalde de man. 'Ik moet alleen nog vallen.' Ik dronk mijn glas leeg. 'Twee bier!' riep de autobiograaf naar het barmeisje. Ze hield op met spoelen en keek van mijlenver naar de man. 'En twee tiet!' voegde hij eraan toe. Hinnikend lachte hij om zijn eigen vondst. Het meisje nam twee bierglazen. Ze sloeg ze stuk op de rand van de spoelbak en drukte ze met de gebroken kant als een verrekijker voor haar ogen. Bloed liep als tranen over haar gezicht. De man staarde haar aan. 'Fuck me...' sprak hij. Hij keek naar mij en begon opnieuw te hinniken. 'Die is er ook nodig aan toe,' lachte hij. Met zijn tanden in zijn onderlip keek hij weer naar het meisje. Ik balde mijn vuist en met een oerkracht stootte ik ze tegen de onderkant van zijn kin. De man viel van zijn barkruk en greep krijsend naar zijn mond. Zonder nog iets te zeggen verliet ik het café. Ik gevoelde mij de eenzaamste mens op de wereld toen ik met de navelstreng door de nacht liep.

Dvd-voorstelling 'Softie'

2010-09-28T14:44:00.006+02:00

Gunter Lamoot, wie kent hem niet? Mijn tante Rita. 'Tante,' vroeg ik haar laatst, 'wie is of wat weet je over Gunter Lamoot?' Haar gezicht sprak boekdelen want door een fout in haar hersenen denkt zij dat ze het oeuvre van Kristien Hemmerechts is, zodat ik van de drie paden die daar lagen wijselijk het hazenpad koos. Ik was vergeten hoe rap zo'n haas kan lopen en met steken in mijn zij hield ik halt bij het slot van deze alinea.

Woensdag 20 oktober wordt in de Charlatan in Gent de dvd van Gunter Lamoots voorstelling Softie gepresenteerd. Zelf zal ik die avond de inleiding presenteren. Ik kan alvast verklappen dat mijn inleiding positiever zal zijn dan de aidstest van Freddy 'wééééé are the champions, my a-ass' Mercury. Softie is immers een zeer goede voorstelling en bovendien sta ikzelf op de extra dvd met bonusmateriaal (in de volstrekt onnozele rubriek 'Steunzolen maken in twintig stappen' in De 2,5 minuten Lamoot show). Om het met Dirk Draulans te zeggen: kopen!

Lezing in Leiden

2010-09-24T23:13:00.052+02:00

Sommige schrijvers hebben lezeressen die hun vragen waarom ze hun vrouw niet laten zitten of waarom ze geen schaamhaar terugsturen; ik heb een lezeres die mij mailde met de vraag 'Waarom zit een pizza in een vierkante doos?'. Ik mailde haar terug: 'Omdat in een plastieken zak de olijven eraf zouden vallen. Dat wist Rudolf-August Oetker al in 1944.' Vorige zomer schreef ik een brief aan Dr. Oetker omdat ik voor Liselotte één van de tien romantische reizen naar Venetië die de dokter middels een tombola weggaf wilde winnen. Over de uitslag van zo'n tombola wordt doorgaans niet gecorrespondeerd, daarom leek het mij een goed idee om te corresponderen vóór de uitslag. Toch vielen wij buiten de prijzen. De twee dagen die we deze week samen in Leiden beleefden, waren evenwel ook mooi. Ik was er uitgenodigd om voor te lezen uit mijn oeuvre, hetwelk bestaat uit anderhalf boek, dus dat beloofde wat. Langs de Leidse grachten fietsten studentes in korte rokken en panty's. Helaas reed geen van hen naar de Boommarkt, want in de gezellig groezelige zaal met bar en biljart bestond mijn publiek uit de jongens van studentenvereniging Da Vinci; de meesten droegen een groengestreepte trui die één keer per jaar mag worden gewassen. Het schooljaar was nog maar een paar weken bezig maar sommige studenten roken al aardig naar trui. Mensen die beseffen dat ze onfris ruiken gedragen zich waarschijnlijk royaler jegens hun gewassen medemens dan verspreiders van Dolce & Gabbana, bedacht ik die avond met een volle maag (Vlaams stoofpotje met frieten, Bavaria-bier) en een schouder die zeurde onder het gewicht van mijn tas (een fles rode wijn en een sixpack Hoegaarden dat ze tijdens de pauze voor me gaan kopen waren in een nachtwinkel, wat me ontroerde). Terwijl ik een brief aan mijn oude muze Elsje zat voor te lezen kwam een vriendelijke jongen met een enorme schaal bitterballen naast me staan. Ik keek op van mijn tekst, en zei: 'Bedankt, straks misschien.' De schaal werd samen met kruiken Bavaria doorgegeven terwijl ik verder las. Ondanks, of dankzij, de catering werd er door de studenten goed geluisterd en gelachen. Van de fragmenten uit mijn tweede boek ging vooral het stuk over de gefolderde jood erin als verse patat. ('Folderen betekent "folteren met een tikfout". Joden zijn enorm gevoelig voor tikfouten. Er was ooit een jood in Auschwitz die zich ophing aan een douchekop omdat er een tikfout in zijn kampnummer stond.') Ik besloot met de brief aan Dr. Oetker, waarna ik de studenten vragen liet stellen. Ik duidde mijn werk alsof ik wist wat me drijft en ten slotte werden de kruiken nog een keer gevuld en signeerde ik de boeken die agent Willem verkocht. Zesenhalf jaar sta ik nu op de planken en als men ooit het hout begint te sprokkelen voor mijn doodskist, mogen er een paar planken uit Leiden bij. Toen een van de jongens later die nacht met Liselotte en mij meeliep naar de bed & breakfast overdacht ik mijn leven tot nog toe, en ik was gelukkig met hoe het allemaal gelopen is. Op ons bed dronk ik Hoegaarden uit een theekop.

Alles gaat nog altijd z'n teloorgangetje

2010-09-16T12:43:00.010+02:00

Als ik mijzelf hier zo eens bezig hoor zou ik liever iemand anders bezig horen. Bill Callahan bijvoorbeeld. Onder de naam Smog maakte hij mooie platen als Red apple falls en A river ain't too much to love. Uit Running the loping: 'I lay on the bed in the dark / Laughing at things I think of / Getting off on the pornography of my past / Lighting matches and dropping them / into a wet glass.' Gisteren voegde Liselotte Callahans plaat Sometimes I wish we were an eagle toe aan de soundtrack van het psychologische drama dat mijn leven is. Vrolijker word je van zo'n plaat niet, maar triester ook niet. Zinnen als 'I used to be darker / then I got lighter / then I got dark again' zijn uitermate geschikt om op te walsen met je glas, terwijl je door het raam staat te kijken. Of nadat je hoofdschuddend de televisie hebt uitgezet. Gisterenavond hoorde ik mijn oude vriend Bert Gabriëls in Volt over sla praten. Bert Gabriëls over sla. Je moet rekenen dat ik Bert gekend heb als de ongewassen komiek die in zijn auto woonde op een bedje van halveliterblikken en dubieuze chips. Zonde van de zendtijd, kon ik niet nalaten om te denken toen ik het toestel uitzette. Soms zie je mensen van vroeger bezig, en denk je: ben ik vergeten mee te evolueren of zijn zij het spoor bijster? Ik ga voor het gemak van het tweede uit. Mijn compagnon de route Iwein Segers was een van de weinige werkelijk grappige snotneuzen in de zakdoek die dit land is, en dan gaat hij vrijwillig met derderangs-bv's en -bh's op een eiland zitten. Goed, het was komisch toen hij tegen de Oud-Nederlands pratende aap genaamd Sugar Jackson zei: 'We zullen moeten leren om in de bomen te leven', en ik kan mij voorstellen dat het goed lachen is met buikspreker Sergio (mooi interview met hem in de Humo laatst), maar ik wil toch liever van Iwein weten hoe het met die roman staat die hij zou gaan schrijven in plaats van of hij de immuniteit heeft. In de kamers van mijn hart wonen een paar mensen die ik altijd graag zal zien, maar ik ga ze geen sla brengen als ze de roomservice bellen. Mijn vader, een man die ik alleen ken van mijn eigen gebreken, sloot reeds in de jaren tachtig het tv-toestel in zijn armen. Hij stapte ermee naar het balkon en liet het door de zwaartekracht drie verdiepingen lager afleveren. Aan die aflevering moet ik weleens denken als ik naar Het leven zoals het is: Peter Van Asbroeck zit te kijken. Vaak heb ik dan heimwee naar de tv-programma's van Luk Alloo. 1 uur tijdverlies en vooral Sterren & kometen waren tongues die zich als averechtse kaakslagen in de cheeck van de Vlaamse Televisie Maatschappij drukten. Ik herinner me het deugddoende uur tijdverlies met eeuwige stamper Herman Brusselmans en het muurbloempje Ingeborg dat met haar mond vol meeldraad aan Luk Alloo vroeg of hij het goed vond als ze even de studio verliet. (Brusselmans: 'Ja, da's goed.') Wat Brusselmans betreft is er niks veranderd. Luk Alloo is later ghostwriter voor uitgeverij Lampedaire geworden.

Alles gaat teloor

2010-09-10T22:08:00.011+02:00

Maar denk je dat er iemand naar mij luistert? Na Bent Van Looy - wiens muziek ik overigens gerust kan beluisteren zonder 'oordopjes' in te typen in Google - mag nu ook Saskia De Coster een paar kolommen in Humo vullen. Deze week heeft ze het over het beroep van prostituee, dat ze 'misbruik tegen betaling' noemt. Nu ken ik toevallig een prostituee - hoer B noemt ze zich, 'zoals in plan B' - en ik vroeg haar of ze De Costers column gelezen had. 'Hm hm,' zei ze, en ze haalde mijn geslacht uit haar mond, 'ik vond het een drammerig, van de clichés bol staand kutstuk. En ik ben nochtans het een en ander gewend qua drammerigheid. "Kutstuk" is trouwens een woord dat je ook achterstevoren kunt lezen. Net als het woord "gitaarsolo". Misbruik tegen betaling, zegt ze. Sommige klanten betalen mij niet eens, kijk naar jou.'

'Ik moet mijn jacuzzi nog afbetalen,' zei ik. 'Maar ik heb een halve camembert voor je meegebracht.'

'Ach, sukkelaar. Weet je hoeveel klanten ik nodig had om mijn jacuzzi te betalen? Vier. Kortom, als ik mij lichamelijk, sociaal, financieel en algemeen maatschappelijk misbruikt zou voelen, zoals De Coster meent, dan zou jouw roede nu wel in een verlept hoopje stront liggen in plaats van in de palm van mijn hand. Ik geloof dat ik mijn abonnement op Humo maar eens ga opzeggen, wat jij?'

''t Is dat er nog een paar dingen in staan die het geld waard zijn, anders direct. Voor zo'n De Coster ga ik mijn abonnement niet opzeggen. Veel spijtiger en belangrijker dan de komst van Bent Van Looy en Saskia De Coster is het verdwijnen van Dwarskijker. (pdw) vroeg zich in zijn brief aan Wouter Vandenhaute al af hoe (rv) in handen van Woestijnvis nog vrijuit dwars zou kunnen kijken naar de tv-programma's van Woestijnvis, en misschien heeft (rv) zich - of een overste hem - dezelfde vraag gesteld, en heeft hij moeten besluiten: "Dat kan ik niet." Zijn plaats is nu ingenomen door De Werkgroep TV, welke het dwarskijken invult door aan het Woestijnvis-programma De laatste show twee sterren toe te kennen. Die Werkgroep is een hapklare minute soup zonder ballen en met wakke korstjes die in een oogopslag - het aantal sterren, de 'wie-wat-quote'-benadering - het oordeel over de geziene programma's duidelijk moet maken. Met een oogopslag kwam je bij (rv) gelukkig niet toe, en hij was des te duidelijker. (rv) keek en schreef scherp als een fileermes. Over de al te enthousiaste achterban van een deelnemer aan Idool of een aanverwante keuring noteerde hij: "Vrienden zijn er om je een beter leven voor te liegen." Als lezer keek je niet enkel over (rv)'s schouder mee naar tv, vóór het programma begon zag je hem vaak al zitten in het zwart van het scherm, mijmerend over de afvalrace die mensheid heet en waarom hij daar ook nog eens, weliswaar in ruil voor een maandloon, getuige van moest zijn via de beeldbuis in zijn woonkamer. Een persoonlijke kijk die ook die andere grote dwarskijker, Marc Mijlemans, ons gunde. Hoe gelukkig was ik toen ik in de Fnac zijn boek Mijl op zeven vond. Mijlemans is lang geleden en veel te vroeg gestorven, en over Rudy Vandendaele spreek ik nu ook al in de verleden tijd. Alles gaat teloor, hoer B. En het riekt hier naar camembert.'

Toen zong ze 'I did it my way' met mijn geslacht als micro.

Tinner

2010-09-04T15:05:00.004+02:00

Bent Van Looy is de Tom Waes onder de columnisten. Een muzikant die, zonder zodanig te blozen dat hij zijn gezicht verbrandt, tussen Humo-pijlers als Grunberg, Brusselmans en Matthysen mag gaan staan, terwijl waarachtige schrijvers zoals ik een verhaal voor een literair kookboek moeten schrijven om hun jacuzzi te kunnen afbetalen. Kaas heet Van Looys eerste column. Uiteraard vermeldt hij Elsschot. Maar in plaats van toe te geven: 'Elsschot zou zich omdraaien in zijn graf moest hij weten dat ik deze column zit te schrijven', zegt hij: 'Elsschot mag het weten.' Sommige mensen verwarren ridiculiteit met lef. Zie ook Van Looys drieënhalfkwartbroeken. Als hij een stuk of tachtig columns heeft zullen ze ongetwijfeld in boekvorm verschijnen bij uitgeverij Lannoo. Nog goed dat Lampedaire failliet is, of die aanfluiting van een uitgeefster had Van Looy al een contract en een voorschot van een paar duizend euro aangeboden. Gelukkig is er de nieuwe roman van Herman Brusselmans, een schrijver die een sabbatjaar dacht te nemen maar toen, wellicht na een roman van Yves Petry te hebben gelezen, wijselijk besloot: sabbatical my ass. Trager dan de snelheid is het derde boek met Brusselmans' antiheld Louis Tinner, een man die weliswaar mijn goede vriend Joost Vandecasteele een pseudokomiek noemt maar voor de rest kijk heeft op de aflopende zaak die de wereld is. Als hij zich neerlegt in een bos denkt hij het enige logische wat een man op zo'n moment kan denken: ruggelings in de grond verdwijnen, dat zou een zegen zijn. Ik zie het Bent Van Looy nog niet denken. Die zou redeneren: straks effe m'n rug afkuisen. Als een tramchauffeur een vrouw van haar fiets rijdt, wil Tinner van die chauffeur weten: 'Is dat nou leuk, zo'n tram besturen?', waarna hij over horlogemerken en Hansbeekse paté begint. Als de mensheid een humanitaire ramp is, kun je er evengoed een tsunami van oeverloos gelul tegenaan smijten. Louis Tinner is, net als zijn schepper, een stilist die de taal de lauwerkrans gunt die ze verdient. Clowns als Bent Van Looy zouden nog geen scheet kunnen suggereren in een pruttelende jacuzzi. Nu ga ik mijn haar wassen en hopen dat ik Dos Cervezas uit mijn kop krijg.

Kraam

2010-08-15T16:19:00.002+02:00

Omdat je van die schrijverij nu ook weer niet schátrijk wordt, denk ik erover om opnieuw parttime in de verkoop te gaan werken, zoals destijds in de good old GB-supermarkt. Wat was ik godverdomme toch een swingende rekkenvuller. Het liefst vulde ik de non-food aan, omdat ik dan geen rekening hoefde te houden met houdbaarheidsdata, en omdat de verantwoordelijke van de cosmetica-afdeling een blonde stoot was die altijd te vinden was voor een snelle wip in het magazijn. Nancy heette ze. Ik vraag me af wat er van haar geworden is. Ik hoop dat ze de cosmetica hoog in het vaandel is blijven dragen en dat ze niet rondloopt met een verlept wezen en een huid als bladerdeeg waarvan de houdbaarheidsdatum al zeven jaar verstreken is. Als ik opnieuw in de verkoop ga wil ik wel mijn eigen baas zijn. Ik zit zo’n beetje te spelen met twee ideeën. Ofwel ik stamp fietswinkels uit de grond in moslimwijken, ofwel ik doe hetzelfde met Tipp-Ex-kramen in straten waar schrijvers wonen. Leonard Nolens, Bernard Dewulf en Aster Berkhof schrijven hun eerste versies nog steeds met de hand en vooral Dewulf staat bekend om zijn vele doorhalingen. Ik lees momenteel zijn Kleine dagen en mij dunkt dat hij gerust nog wat meer had mogen doorhalen. De ene zin is mooi maar de volgende irriteert mij. Ik vroeg mij af hoe dat zo kwam dus ik dacht: ik mail ’m. ‘Ha Wulf,’ begon ik, ‘de helft van je boek irriteert mij. Uitleg?’ Waarop hij terugmailde: ‘Geachte Heer Van Der Fonck, een boek open en dicht ik van dingen waarover zangers zingen in der minne geregeld is het kind in de keuken ambetant maar aan de andere kant het bakken zo plezant van poetsen in de spiegel wederom poetsen en moeder kloek en ei.’ Ik weet niet wat Dewulf snuift maar Tipp-Ex lijkt mij een goed alternatief voor als zijn voorraad op is. Wat mij op het idee brengt om in mijn kramen ook een assortiment lijmen aan te bieden. Er zijn veel notoire lijmsnuivers onder schrijvers. Paul Baeten Gronda kon niet aan zijn rubriek in De laatste show beginnen zonder een duim Pritt in zijn neusgaten. Jef Geeraerts komt zijn huis niet uit zonder een tube Velpon in zijn binnenzak. Ivo Victoria snuift hele knutselwerkjes van zijn dochter op. Dit zorgt voor veel leed in de familie Victoria. Zodra ik weet in welke straat hij woont, stamp ik mijn eerste kraam uit de grond. De toekomst lacht mij toe, maar ik ga nog niet direct teruglachen.

Buurman

2010-07-28T12:13:00.003+02:00

Dag lezer, alles groovy? Zelf zit ik hier in een short van Champion, want het merk Halfnaakte Loser bestaat voorlopig niet. In de Sony speelt REM dat liedje over Andy Kaufman, over wie Mark Everett van Eels ooit zei, antwoordend op de vraag ‘wat zou je wensen als je drie wensen mocht doen?’: ‘Eén: dat Andy Kaufman er eindelijk eens voor uitkomt dat hij nog leeft. Die twee andere wensen doen er dan niet meer toe.’ Straks ga ik met de doktersbriefjes van mijn grootmoeder – overmorgen is ze 91 nucleaire winters oud – naar de ziekenkas en met het geld dat ik daarvoor krijg ga ik boeken kopen in de Standaard Boekhandel. Mama Tandoori van Ernest van der Kwast, De eerste hond in de ruimte van Jeroen van Rooij en Wat duurt op drift zijn lang van Koenraad Goudeseune. En zo maak ik van alles mee. Ik moet straks ook nog naar de politie. Een buurman heeft een klacht tegen me ingediend omdat ik hem een brief heb geschreven. Omdat hij besefte dat die brief wat weinig was voor een klacht, heeft hij de politie wijsgemaakt dat ik de brief hier op mijn blog heb gepubliceerd onder de titel Buurman. Sommige mensen verzamelen postzegels of porseleinen olifantjes. Het begint met één olifantje dat ze meebrengen van safari, waarna ze ongevraagd van iedereen olifantjes krijgen. Op den duur moeten ze een speciale kast voor de olifantjes kopen. Klachten verzamelen was niet mijn eerste keus, maar als het zo doorgaat ga ik een speciale map voor de verhoorbladen moeten aanschaffen. De klacht van de buurman is de derde sinds het verschijnen van mijn boek. Na de vorige klacht kreeg ik een waarschuwing van de procureur des Konings: als ik nog één brief schreef zou ik gedagvaard worden. Dus een van mijn volgende blogstukken zal wellicht getiteld zijn Dagvaarding.

Rijbewijs

2010-07-16T14:53:00.004+02:00

Nu Peter Van Asbroeck die fietser heeft doodgereden hoop ik dat De huisdokter niet afgevoerd wordt. Zoals Van Asbroeck naar een groene muur kan kijken, dat zou verplichte leerstof moeten zijn in toneelscholen. Oké, toen hij met die diadeem rondliep moest hij zich laten nakijken, wat hij dan ook deed, zij het niet prompt. Toen ik de betekenissen van het woord ‘prompt’ nog niet kende, vond ik het een grappiger woord. Zo gaat dat. Toen ik nog geen seks had gehad met Erika Van Tielen vond ik haar intrigerender. Je kunt in het leven maar beter van toeten noch blazen weten, dan kun je tenminste nog een beetje lachen en dromen. Voor de Nederlanders: als je Van Asbroeck en Van Tielen niet kent mag je ze vervangen door Pim Fortuyn en Katja Schuurman. Ik weet niet zeker of Pim Fortuyn ooit een diadeem heeft gedragen, maar dat hij zijn chauffeur weleens opdroeg een moslim van zijn fiets te rijden is bekend. Aangezien ik geen rijbewijs heb en mij geen chauffeur kan permitteren moet ik zelf ook als fietser door het leven. (Een van de redenen waarom ik niet zo’n fan ben van het leven.) Ik heb wel een voorlopig rijbewijs maar het vervalt volgende maand. Op het theoretisch examen haalde ik 49 op 50. Een van de vragen was:

Als er zich voor mijn wagen een steltloper bevindt, dan mag ik

a) de steltloper links inhalen
b) de steltloper rechts inhalen
c) mijn wagen aan de kant zetten en de stelten van de steltloper in brand steken

Die vraag beantwoordde ik fout.

J. Kessels

2010-07-13T13:34:00.002+02:00

Een vakantieboek dat je gerust kunt lezen is J. Kessels: The Novel van P.F. Thomése. Ik beleefde er vorige zomer ganz tolle Stunden mee in Die, Zuid-Frankrijk. Dit jaar lees ik in Aalst, België Greatest Hits, een bundel korte verhalen met dezelfde Kessels en Thomése in de hoofdrol. Bier & sigaretten, country & westernmuziek en luizige hotelkamers, dat zijn de pijlers van de J. Kessels-verhalen. Het is altijd mooi om te lezen hoe Thomése over muziek schrijft: ‘Mijn hart is altijd uitgegaan naar het droevige. De zekerheid dat het er niet beter op wordt, heeft mij van het begin af aangesproken. Er zijn ook mensen die muziek gebruiken om op te gaan huppelen, maar dat zegt mijzelf dan weer niets. Stilzitten en te horen krijgen dat je mooi fout zit als je denkt dat het goed komt, daar komt het voor mij toch in wezen op neer.’ (Uit Mijn onbekende stem, Greatest Hits.) Dat onderschrijf ik graag, ook voor wat de literatuur betreft. Mijn tweede boek zal eindigen op een bergtop en de zekerheid die de lezer van het begin af zal moeten aanspreken, is dat het er niet beter op wordt.

Donderdag rijdt de Tour door Die. Als een van de tv-helikopters over de bergtop met het kruis vliegt, kun je zien waar mijn boek eindigt.

Oranje

2010-07-12T12:54:00.002+02:00

Voor de aftrap was ik zo opgewonden dat ik een brief aan de uitvinder van de voetbal schreef. ‘Beste uitvinder,’ begon ik, ‘ik schrijf u met vingers die niet meer zo getinteld hebben sinds ze voor het eerst een vagina betraden. Ik heb het niet over al mijn vingers natuurlijk, mijn eerste vagina was niet die van Caroline Gennez. Bedankt voor de voetbal. Met hartelijke groet, Tim Foncke.’ Van mijn opwinding blijft niet veel meer over nu Spanje wereldkampioen is. Ik heb nu eenmaal meer met Oranje dan met Spanje. Mijn uitgeverij is in Amsterdam gevestigd. Mijn favoriete schrijver, cartoonist en cabaretier zijn Nederlanders (Grunberg, Gummbah en Teeuwen). Mijn hevigste fans wonen in Nederland. Een van hen mailde me laatst: ‘Tim, waar blijft je tweede boek? Ik wil je niet onder druk zetten maar als je tweede boek niet gauw in de etalage van mijn boekenboer ligt, amputeer ik mijn borsten met een stuk glas. Hete kussen, S.’ Kortom, olé voor Oranje. Toch jammer dat Duitsland de finale niet speelde in plaats van Spanje. Enerzijds kun je zeggen: tja, die zes miljoen Joden; anderzijds is Duitsland het tweede buitenland waar De geachten verschijnt. Mijn neef Eddy werkt in Hamburg aan de vertaling. Hij sms’te me onlangs: ‘Hoe zeg je 'De geachten' in het Duits? Kun je nog wat geld sturen?’ Trouwens, die zes miljoen Joden, dat was het aantal volgens de organisatoren. Volgens de rijkswacht waren ’t er minder.

De uitroeiing van de aap

2010-07-08T15:26:00.002+02:00

Dag lezer, heb jij dat ook als je een terras uitbreekt, dat je de dag nadien pijn aan je rug hebt? Ik wel. Je moet rekenen dat het van 2003 geleden was dat ik fysieke arbeid had verricht. Onder de terrastegels zat een mierennest met honderden eitjes. De eitjes leken groter dan de mieren. Paniekerig probeerden de insecten de eitjes in veiligheid te brengen, maar er was geen veiligheid. Ze stierven in wit schuim. Je zou ’t mij misschien niet aangeven, maar een kruiwagen terrastegels in mijn handen staat me wel. Af en toe fietste er een mooi meisje in een zomerjurk voorbij en wat moet je nog meer hebben? Een vergunning om terrastegels naar apen op irritante bromfietsen en in discotheken op vier wielen te smijten. Als ik formateur was, ik zou tegen de koning zeggen: ‘Sire, ik stel niet veel voor maar ik stel voor dat we met z’n allen werken aan de uitroeiing van de aap.’ Ik denk dat zo’n Sire mij wel een plezante formateur zou vinden. Maar voor hetzelfde geld zegt hij: ‘Stop maar met formateren.’ Het zal ervan afhangen of Paola’s mond kort voor mijn bezoek rond de koninklijke roede zat of niet, want zo’n Sire is ook maar een mens die afgezogen wil worden. Soms ben ik bang dat als het Vlaams Fonds voor de Letteren deze blog leest, ik naar de subsidies voor mijn tweede boek zal kunnen fluiten. Nochtans ben ik in wezen een ernstig auteur die niks minder dan een oeuvre uit zijn Waterman-pen wil knijpen. Mij dunkt dat het hier toch nog even naar onzin zal blijven ruiken. Het secce, tragikomische schrijven is voor mijn boeken, de bullshit voor deze blog. Ik las trouwens in de biografie van de Vlaamse zanger Will Tura dat hij ooit ook subsidies gekregen heeft. Voor zijn lied Mooi ’t leven is mooi had hij geld nodig om research te doen, want het leven, dat was iets wat hij alleen maar van horen zeggen kende. Zestienduizend frank heeft hij daarvoor gekregen. Hij is ermee naar de zonnebank geweest en toen hij halfgaar gestoofd was schoot hem de zin ‘Mooi ’t leven is mooi zolang er zon is’ te binnen. Maar omdat die zin niet in de melodie paste, voegde zijn producer er muziek en kinderen aan toe. Mooi ’t leven is mooi my ass. Alsof er geen katholieke priesters en bisschoppen bestaan. Alsof Dirk Draulans onvruchtbaar is. Alsof de moslims vanzelf van hun fiets vallen. De enige goeie Vlaamse zanger is een Vlaamse zanger die vastgebonden op een stoel onderworpen wordt aan cd’s van The Black Box Revelation en The Hickey Underworld tot zijn trommelvliezen door Satan zelve over de trommels van Keith Moon gespannen worden. In de hel is het cooler dan buiten. Mijn tip voor de jeugd: creëer je eigen hel en blijf binnen. En luister eens naar Abused van Motek.

Buitenkantje voet

2010-06-26T02:31:00.004+02:00

Kun je geloven dat ik nog niks gelezen heb van de Reve-biografie? Maar ja, op mijn nachtkastje liggen nog zes boeken – van Cormac McCarthy, Stefan Brijs en P.F. Thomése – die ik wil lezen als ik Wij van Jeroen Olyslaegers uit heb. Tel daar nog twee voetbalwedstrijden per dag bij en aan ’t eind van de dag ben je kapot. Van de week stuurde ik een e-mail naar Eddy Demarez met de vraag waarom hij en sommigen van zijn collega-commentatoren ‘Buitenkantje voet’ zeggen als een speler met de buitenkant van zijn voet tegen de bal trapt. ‘Waarom ineens die verkleinvorm, Eddy?’ vroeg ik hem zonder omwegen. ‘Beste Tim,’ antwoordde hij, ‘bedankt voor je mail. Ik heb ’m vier keer gelezen en daarna nog een keer en daarna heb ik ’m uitgeprint en boven mijn bed gehangen. Een hotelbed kan leeg zijn als je er alleen in ligt. Rik De Saedeleer werd altijd half krankzinnig in zijn hotelkamer. Dan schreef hij “Gelukkig hangt dat schilderij ervoor” achter de schilderijen. En in de Bijbel schreef hij bij ieder wonder van Jezus “BULLSHIT!” in de kantlijn. Zelf heb ik eens bij die scène met dat water en die wijn geschreven: “Hey Jezus, wie denk je dat je bent? Gili?” In het kolkende stadion ben je als commentator de man, maar achter de coulissen wacht de waanzin van de eenzaamheid. Zeker in een land als Zuid-Afrika. Zodra de match afgelopen is hebben die negers zoiets van “niet te veel commentaar meer, Tipp-Ex”. Negers noemen iedere blanke Tipp-Ex. Behalve blanken die kameleons wurgen, die noemen ze Tintenkiller. In verband met je vraag heb ik hier het antwoord: “Buitenkantje voet” heeft een prettige cadans als je het uitspreekt. Met vriendelijke groet, Eddy.’

De ontloper

2010-06-15T19:37:00.002+02:00

Er zijn mensen, sommigen heten Lili, die mij vragen of ik sommige van de stukken die ik hier post ooit zal gebruiken voor een boek. Misschien wel, al probeer ik dat soort overlapping zoveel mogelijk te vermijden. Het vermijden zit mij in het bloed. Autoritten, Joden, tv-programma’s met Piet Huysentruyt, misverstanden met mensen die ik graag zie, idioten met oortjes in hun oren die de hele treincoupé vullen met mongoloïde klanken, mensen die bij wijze van begroeting ‘Heb je ’n euro?’ tegen me zeggen, fluitende mensen, wielertoeristen, mensen die beweren dat het leven aan de durvers is… allemaal probeer ik ze zo goed en zo kwaad als het gaat in een wijde boog te ontlopen. Het leven is aan de ontlopers. Durven kun je altijd later nog, als je met een klauwhamer voor de hemelpoort staat. In afwachting kun je op tv zonder overdrijven naar drie voetbalwedstrijden per dag kijken. De vuvuzela is weliswaar ook iets dat ik zou vermijden als ik kon, maar eigenlijk vind ik dat gezoem nog meevallen: ik stel het mij voor als 90.000 bijen die rond het stadion de vliegen op de dikbuikige negertjes doodsteken. Mijn voorstellingsvermogen grenst aan het waanzinnige. Ik heb mij eens voorgesteld dat ik een moslim op een fiets was en toen sloeg ik mezelf van mijn zadel. Wie ook vervelend zijn als ze tussen je spaken draaien: mensen die je vragen of ze je iets mogen vragen. Want negen van de tien keer willen ze geld. Zoals laatst bij de ingang van de supermarkt. Een jonge man en vrouw stonden bij een tafel waarop pakjes wenskaarten en pennensets lagen.

‘Wij verkopen steunpaketten voor geplaatste kinderen,’ sprak de man.
‘Hebben ze kanker?’ vroeg ik.
De man bekeek mij. ‘Euh, nee, ze zijn gewoon geplaatst.’
‘Waar zijn ze geplaatst? Boven het repetitiekot van De Kreuners? In de brooddoos van Bart De Wever? Achter de kast van Anne Frank? Komaan man, moet ik er hier alles uit sleuren?’

Een andere klant kwam uit de supermarkt. De vrouw, duidelijk de slimste van de twee, liet mij voor wat ik was en sprak de klant aan. Ik zei tegen de man: ‘Ik ben door het lot geplaatst in een appartement met boven en onder en naast mij allemaal mensen die mij sterken in mijn overtuiging dat het 365 dagen per jaar dag van de psychiatrie is, maar worden er voor mij steunpaketten verkocht? Je zou beter met je vriendin een bordeel beginnen en je grootvaders een tienbeurtenkaart geven.’

De klant kocht een bundel wenskaarten. Ik stelde mij voor dat ze eeuwig onbeschreven zouden blijven omdat op alle nieuwsredacties ter wereld een fax was binnengelopen: Voortaan zullen geen wensen meer vervuld worden.

Telefoon

2010-06-11T13:54:00.003+02:00

Het valt mij ineens op dat Vantage Point van dEUS eigenlijk geen slechte cd is. In Oh Your God zingt Tom Barman weliswaar dat hij 68 push ups had moeten doen in plaats van 34, maar verder is het een plaat die je gerust kunt beluisteren zonder dat je naar de boxen hoeft te roepen: ‘Wat broebel je me nu, Barman?’ Er is veel gebroebel op de wereld. Vandaag kreeg ik weer telefoon van een man die beroepshalve digitale televisie moet zien te verkopen.

‘Jullie hebben mij daar al een keer voor gebeld,’ zei ik.
‘Wanneer was dat precies?’ vroeg de man.
’25 december.’
‘25 december?’
‘Of nee, dat was mijn moeder. 14 april kreeg ik telefoon van je collega Jeremy.’
‘Jeremy? Ik–’
‘Jeremy Gulf. Een stem van gewaxt ebbenhout. Misschien werkt hij daar ondertussen niet meer. Sinds 14 april is er veel gebeurd, dat weet je.’
‘Meneer Foncke, ik–’
‘En ik kan alleen maar herhalen wat ik tegen Jeremy Gulf zei: dat ik geen digitale televisie hoef.’
‘En wat houdt u daarin tegen, als ik vragen mag?’
‘Vragen? Zie ik eruit als Lutgart Simoens? Je moet eens aan Lutgart Simoens vragen, als ze nog leeft: “Hey Lut, alles bien achter de soutien?” Direct een kop als een gepimpte tomaat.’
‘Euh, meneer Fon–’
‘Wat mij tegenhoudt om digitale tv in huis te halen? Nou, Piet, de angst dat ik nog méér geweld zal plegen. Ik heb eens bij mijn vriend Eddy naar een digitaal programma gekeken en toen ik nadien naar huis liep heb ik een moslim van zijn fiets doen vallen door ‘BART DE WEVER!’ in zijn oor te roepen. Wis en waarachtig. Heb jij een fiets, Piet?’
‘Euh–’
‘Da’s wel jouw woord, hè, euh. Je klinkt als mijn grootmoeder toen ze meedeed aan Hoger Lager. Slechts twee antwoordmogelijkheden, en wat zegt ze?’
‘Euh–’
‘Exact. Nu vráág ik je, Piet: mag ik Piet zeggen?’
‘Luister, meneer Foncke, ik ga u–’
‘Nee, dat ga je me niet. Het is niet omdat je grossiert in digitale televisie dat je ‘Fuck the system’ op de VRT-toren moet gaan schrijven. Wat ik bedoel, Piet, als je in het Meetjesland woont, heb je dan een– Hallo? Hallo? Piet?’
‘Ja ja, ik ben er nog, maar–’
‘Ik was je even kwijt. Waarschijnlijk door die tunnel. Wist je dat de uitvinder van de tunnel ook de uitvinder was van de bijna-doodervaring? Hij leefde nog lang en gelukkig. Digitale televisie, zeg je? Wat gaat mij dat kosten?’
‘Wel, euh, ik kan–’
‘Ja, ik kan ook van alles, maar hoor je mij opscheppen? Godverdomme, Piet, je had me in je zak, ik at uit je hand, ik was boetseerklei achter de tralies die je vingers waren, en dan verknal je ’t. Als ik vannacht een moslim kapotsla is het jouw schuld, Piet.’

Het beste Vlaamse boek

2010-06-10T03:01:00.002+02:00

Net terug van een nachtelijke wandeling. In de Wateringenwijk ging ik op de rugleuning van een bank zitten en in de bomen rondom mij regende het nog na. Vroeger zou Frank Deboosere vandaag gezegd hebben: ‘De pluviometers doen ze nog eens vol.’ Soms zag je de stukken paddo nog in zijn snor hangen. Ik heb Frank ooit een brief geschreven die De geachten net niet gehaald heeft. ‘Beste Frank,’ schreef ik hem, ‘ofwel stop je met de paddo’s, ofwel scheer je je bovenlip. Ik zou ’t allebei doen als ik jou was. Je lijkt wel een feministe met die snor en dat benevelde taalgebruik. Met vriendelijke groet, Tim Foncke.’ Kort na mijn brief leerde Vlaanderen Frank kennen als een man voor wie nog hoop was, want de snor en de pluviometerwoordspelingen verdwenen uit het weerbericht. Is het alweer lang genoeg geleden dat ik hier iets over Joost Vandecasteele heb geschreven? Voor je ’t weet ben je Joost zijn biograaf. Morgen begint de wereldbeker en ik ga direct al een wedstrijd moeten missen vanwege de presentatie van Opnieuw en opnieuw en opnieuw, Joost zijn eerste roman. Als ik kan kiezen tussen een voetbalmatch op tv en een boek, kies ik nochtans altijd voor de voetbalmatch, omdat het redelijk belachelijk is om tegen een boek te roepen: ‘Vuile zwarte!’ Tenzij je De negerhut van Oom Tom aan het lezen bent, een boek dat ik je ten zeerste kan afraden omdat er te weinig seks in komt. Als je een boek volstopt met negers en een hut en er wordt niet in geneukt, dan ben je redelijk ongeloofwaardig bezig. Kristien Hemmerechts heeft ooit een boek volgestopt met feministes en een bordeel en zelfs daar was het op ongeveer iedere bladzijde orgasme ahoy. Mannen van diverse pluimage lopen af en aan, en ondertussen staan de feministes, Anneke en Rita, te wachten in het portiek van De Thermometerhut, zoals het bordeel heet (een subtiele sneer van Hemmerechts naar De negerhut). Het is niet meteen duidelijk waarop de feministes wachten, tot Rita op pagina 350 zegt: ‘Ja ja, het regent.’ Ik voorspel dat Opnieuw en opnieuw en opnieuw van Joost Vandecasteele het beste Vlaamse boek zal zijn sinds Weerberichten van Kristien Hemmerechts.

Garros

2010-06-06T19:52:00.002+02:00

Het is jammer dat Robin Söderling de finale van Roland Garros niet heeft gewonnen, maar dat krijg je als je verliest. Die Garros was niet op zijn kop gevallen toen hij zijn tennistoernooi uit de grond stampte. Wel werd er een dakpan naar zijn kop gesmeten toen hij voor het maken van het gravel de bakstenen van een aantal arbeidershuizen liet aanrukken. Een dakpan is een redelijk vervelend voorwerp om op je kop te krijgen, tenzij je ze vergelijkt met een vleugelpiano. Positief denken is een kwestie van vergelijken. Als je alle dagen boterhammen met choco moet eten, moet je maar denken: in Zimbabwe hebben ze niet eens een klok om te kijken of het al etenstijd is. Toen het gravel uitgestrooid was, plaatste Garros een advertentie in de krant: ‘Tennissers gezocht. (Eigen racket meebrengen.)’ De rest is geschiedenis. Ik ben blij dat ik niet in een arbeidershuis woon, anders was ik waarschijnlijk een arbeider geweest. Al die mannen die elke ochtend met een frigobox in hun auto kruipen, waarom rijden die niet naar Jamaica in plaats van naar de fabriek? De uitvinder van de frigobox was de Jamaicaan Ion Lion Zion. Bob Marley wijdde een van zijn songs aan hem, omdat hij op die manier geen woorden meer hoefde te zoeken die rijmden op Ion. Het weer. Gelukkig regende het vandaag niet in Parijs. Garros had beter de dakpannen van die arbeidershuizen boven zijn tennisbanen gehangen, maar ja, de dag dat hij zijn toernooi uit de grond stampte scheen de zon. Wachten tot het ophoudt met regenen is niet prettig voor een tennisser, kijk naar John McEnroe. Die moesten ze vastbinden als het regende, of hij zou alles kort en klein, bijvoorbeeld Jean Blaute, geslagen hebben. Jean Blaute zat gisteren in de jury van de Crazy Comedy Cover Contest in de Minard. Dat zijn komieken die andere komieken coveren. Een van de gecoverden was de ex-komiek Tim Foncke. Veerle Malschaert zette een Foncke met een ietwat gebrekkige timing neer en coverde op die manier, zonder dat ze het zelf besefte, mijn grootvader Clifton Foncke. Op zijn timing kon je je klok gelijkzetten met het uur in Zimbabwe. Niet dat mijn grootvader een komiek was, hij was een dyslectische dokwerker. Iedere ochtend kroop hij in een dakgoot en vroeg aan een dakwerker: ‘Hey rukker, waar zijn de schepen?’ Hij stierf aan zijn verwondingen.

De nieuwe handen

2010-06-01T19:33:00.008+02:00

Humo is in nieuwe handen en de handen tasten in het duister. Op pagina 90 van het nieuwe nummer staat iets wat een cartoon moet voorstellen met ene Dirkjan in de hoofdrol. In het eerste, en grappigste, vakje lezen we: ‘DING DONG’, waarop Dirkjan zegt: ‘De bel.’ In het tweede vakje staat Dj in zijn deurgat naar twee smurfen met een bril te kijken, een van hen houdt een boek in zijn handen. In het derde vakje plakken de smurfen tegen de deur en zegt Dirkjan tegen de kruin van iemand die zijn vrouw of homovriend kan zijn: ‘Getuigen van Jesmurfa.’ Dit was het laatste vakje.

Getuigen van Jesmurfa.

Ik verzin dit niet, want het is al verzonnen.

Op pagina 142 en 176 staan nog twee Dj-strips. Na pagina 90 kon het alleen maar beter, dus die twee strips zijn iets beter dan zeer slecht.

Ook nieuw in Humo is de cartoon ‘Dát zie je nu zelden’, deze week op pagina 160. Twee mannen staan te kijken naar een jongen die aan de computer zit. Onder de (bedroevende) tekening staat: ‘Hij is waardeloos met computers. Ik moet hem altijd voordoen hoe het moet.’

Dat zie je inderdaad zelden: de laatste keer dat ik een ‘mop’ met ongeveer dezelfde tekst las, was in de jaren negentig, op een bierviltje van Hoegaarden.

Jeroom, Jonas Geirnaert, Gummbah. Als je wekelijks een beroep kunt doen op drie geweldige cartoonisten, waarom in woutersnaam zou je dan nog een podium geven aan rommel als Dirkjan en ‘Dát zie je nu zelden’?

Nu zul je zeggen, hey Timotei, ben jij misschien gefrustreerd omdat je met Norman geen cartoons mocht maken voor Humo? Nee. Als je na je dertigste nog gefrustreerd rondloopt moet je je ophangen. Wél geloof ik dat Norman veel beter in Humo zou passen dan zo’n Dirkjan en die zelden geziene droefheid. Onderstaande cartoons hebben Glenn en ik ooit aan de toenmalige redactie bezorgd:

Geen reactie op gekregen. Toen we een tweede keer een paar prenten instuurden, kregen we een vriendelijke mail, dat er momenteel geen vacatures waren voor cartoonisten. Ik werkte in die tijd als afwasser in een rusthuis, dus ik moet even niet op de vacatures hebben gelet.

Het is niet mijn stijl en ik weet niet hoeveel mensen deze blog bezoeken, maar misschien moet ik eens een oproep doen om de Humo-redactie te porren met mails waarvan het onderwerp luidt: ‘Norman, dát zie je nu zelden.’ Kunnen de nieuwe handen stoppen met tasten en zullen er allicht meer euro’s in hun palmen overblijven.

Onder dit stuk trek ik graag een streepje Hank Williams. ‘Move over cold dog, ’cause the hot dog’s movin’ in.’

God schept de dag en ik loop erdoor

2010-05-26T15:26:00.003+02:00

Ik moet wel zeggen dat de dagen waarop ik zodanig blij ben met de schepping dat ik overal mijn penis in zou willen steken, schaars zijn. Verder heb ik weinig te klagen. Net nog wat geschreven aan mijn tweede boek, hoe zou je zelf zijn als je een eerste boek had geschreven? Dat tweede boek begint een werkje te worden om rekening mee te houden. Waar is de tijd dat ik mijn manuscripten nog verbrandde in mijn grootmoeder haar stoof. Het waren de late nineties, alles lag voor me open maar het probleem was dat ik een sukkel was. Mijn haar groeide nog, dat wel. Verder was het vooral met één oog naar tv kijken omdat ik met twee ogen twee tv’s zag. Ja ja, jong…’t is weer voorbij, die mooie zomer. Geef mij maar alle dagen zon. Niet dat ik van het type ben dat ‘purperen heide’ intikt op Mappy zodra de zon erdoor komt. Ik ben al gelukkig als ik met mijn lief naar Thuis kan kijken en in het tv-scherm de weerspiegeling zie van de avondzon achter de bomen. Ik zou er een gedicht over kunnen schrijven in de trant van: als de bomen een kast waren / je zou zweren dat Anne Frank erachter zat. Als ze een goed dagje had stráálde Anne Frank, mensen vergeten dat weleens. Laatst werd ik in een zaal in Leuven geïnterviewd door de derderangs actrice die in Thuis de rol van Saartje speelde. Nou ja, geïnterviewd. Ze stelde mij twee vragen: wie ik was en of ze mijn boek eens mocht zien. Daarna stelde ze voor dat we naar mijn hoofdplaat zouden luisteren: elke optredende gast had op voorhand een nummer mogen kiezen, want de hele bazaar zou live uitgezonden worden via de radio (wat uiteindelijk niet mogelijk bleek, en gelukkig maar, rekening houdend met mijn bezopen uitleg over de scherven van mijn grootvader zijn obussen in mijn hoofd). In de zaal zaten op dat moment alleen mensen die zelf ook optraden. Dus terwijl Mark Lanegan zong: ‘I drank so much sour whiskey I can hardly see’, zei ik tegen Saartje dat ik geen goesting meer had om na mijn hoofdplaat voor te lezen uit mijn boek. Ik heb nog mijn eetbon uitgewisseld voor iets in een kartonnen beker dat paella moest voorstellen (lekker, daar niet van; in de Derde Wereld eten ze zand) en dan ben ik naar huis gegaan. Er was niks op tv, want de zon was al ondergegaan.

Rug

2010-05-21T16:02:00.002+02:00

In twee dagen drie mails gekregen van mensen die mijn boek hebben gelezen en die me vragen waarom mijn moeder vroeger dode vliegen onder mijn voorhuid stak. Ik zal die vraag beantwoorden in mijn boek Hoe ik nimmer gepijpt werd als min-twaalfjarige (en dat het me spijt). Het wordt het gênantste boek sinds de zwangerschapsdagboeken van de Pfaffs.

Een van de mailers zei dat hij De geachten in de bibliotheek van een schap trok omdat er op de rug een sticker met een lachbekje was geplakt. Blijkbaar valt mijn boek in de categorie van de lachbekjes. Een bibliothecaris die dode vliegen onder een voorhuid lachen vindt, die heeft vast een paar heel boeiende hobby’s.

Nou ja, voor een boek waarin een getikte moeder voorkomt, is een parental advisory sticker op de rug allicht redelijk ongepast. Die sticker lijkt me trouwens niet alleen voor boekruggen geschikt; in een rechtvaardige wereld zou een klootzak als bisschop Vangheluwe veroordeeld worden tot levenslang douchen in het gezelschap van zwaargeschapen mannen met een ‘explicit content’-boodschap in zijn onderrug gebrand.

STUK in Leuven

2010-05-17T17:26:00.002+02:00

Donderdag vindt in het STUK in Leuven het eindfeest van het culturele seizoen plaats. Radiozender Scorpio zendt vanuit de Labozaal een show uit met o.a. Bert Gabriëls, Mauro Pawlowski, Iwein Segers, Seppe Toremans, Lies Lefever, Ayco Duyster en Eppo Janssen. Zelf zal ik rond 20u25 voorlezen uit De geachten en vragen beantwoorden tijdens een vraaggesprek. Zoals de boerinnen tijdens de jaarlijkse gangbang van de Boerinnenbond zeggen: ‘Kom maar.’

Een paar lijnen voor Mitch Hedberg

2010-05-14T16:35:00.003+02:00

De dagen vervliegen zoals de hersencellen van Michel Daerden. Aan de lopende band passeren de uren als lege dozen en ik sta met lege handen bij de band. Ik breng, kortom, veel tijd door in de kantine.

Over twee weken heb ik een afspraak met mijn nieuwe redacteur. In afwachting laat ik het manuscript van mijn tweede boek even liggen. (Een van de voordelen van schrijven is dat het geen kwaad kan je werk een paar weken aan de kant te leggen.) De komende veertien dagen zal ik een verhaal schrijven voor een soort van kookboek en voorlezen uit De geachten in het STUK in Leuven. Dat zal het zo’n beetje zijn. De depressie ligt op de loer, maar een leven waarin geen depressie op de loer ligt is geen leven.

Depressie? Da’s een witregel geleden, makker, waar jij nog van klapt. Kijk naar de heruitzendingen van The Thin Blue Line en Married With Children en cheer the fuck up. Ook een kanaal waar ik graag in spring: good old YouTube. Waar ik de geweldige komiek Mitch Hedberg voor het eerst zag. Over vliegende tijd en hersencellen gesproken. Het is alweer vijf jaar geleden dat Hedberg dood gevonden werd in een hotelkamer. Samen met Steven Wright (‘I was reading a dictionary. I thought it was a poem about everything.’) was Mitch Hedberg de koning van de oneliner. Een klassieker: ‘If you could understand morse code, a tap dancer would drive you crazy.’

Hedberg is ook de bedenker van de ultieme metacomedymop: ‘Als ik ’s avonds in het hotel zit en ik bedenk iets dat grappig is, neem ik een pen en schrijf het op. Als de pen te ver weg ligt, moet ik mijzelf ervan overtuigen dat wat ik bedacht heb, niet grappig is.’

Rob en Sjakie

2010-05-06T14:39:00.003+02:00

Gisteren zag ik in Man bijt hond twee homo’s in bed liggen met een Kiekeboe-album in hun handen. Er sprak een vredigheid uit die je niet verwacht van homo’s die in bed liggen. Je verwacht toch eerder een krankzinnig gepomp.

Later die avond nam ik de vredigheid van de homo’s en een stapel strips mee naar mijn bed. Geen Kiekeboe, maar de voetbalreeksen Rob van De Rovers en De wondersloffen van Sjakie. Ik was een jaar of acht toen ik in de lang verdwenen Freds Stripwinkel in Aalst mijn eerste Rob- en Sjakie-albums uit de tweedehandsbakken haalde. Ik wilde in die tijd nog voetballer worden, en dan liefst keeper. Met een uitgestrekt lichaam een bal met de vingertoppen uit de kruising weren, dat is lang mijn idee van het hoogste lichamelijke genot geweest. (Pas op mijn achttiende had ik voor het eerst seks, in de zestien meter van het voetbalveld van FC De Schroevers. Met een meisje, niet met een Schroever.)

Toen ik gisteren Gevaar op Kreta lag te lezen, viel het me op dat je die strips niet voor de teksten moet, euh, lezen. Maar ze staan vol met mooie voetbalbeelden en keepers met gestrekte lichamen. Vanavond ga ik het vervolg op Gevaar op Kreta lezen, Rob contra Penny. Penny is de vrouw van Rob. Het eerste plaatje doet ruzie vermoeden. Hopelijk eindigt het in de zestien meter.