In mijn eerste boek staat een brief aan een internetleverancier over de installateur die een draadloze internetverbinding in mijn appartement kwam aansluiten. De installateur ging weg en samen met hem verdween de verbinding.
Toen een medewerker van dit bedrijf mij vandaag voor de derde keer opbelde en digitale televisie aanbood, overwoog ik even op zijn aanbod in te gaan. Niet omwille van de digitale televisie, maar omdat het in mijn tweede boek opnieuw over verloren verbinding gaat.
‘Ik zeg dit als kijker, meneer Foncke, digitaal tv-kijken is het einde, de meeste van onze klanten doen het al. Dit is een eenmalige buitenkans die ik u bied.’
‘Dit is de derde keer dat jullie mij voor zo’n buitenkans bellen.’
‘Wanneer was de laatste keer dat u telefoon van ons kreeg, meneer Foncke?’
‘12 september.’
‘12 september?’
‘Of nee, dat was mijn biograaf. 11 september kreeg ik telefoon van je collega Jeremy.’
‘Jeremy?’
‘Jeremy Gulf. Misschien werkt hij daar niet meer. Sinds 11 september is er veel gebeurd, dat weet je.’
‘Meneer Foncke, ik –’
‘En ik kan alleen maar herhalen wat ik tegen Jeremy Gulf zei. Jeremy Gulf, zei ik, ik kan alleen maar herhalen dat ik geen digitale televisie hoef.’
‘En wat houdt u daarin tegen, als ik mag vragen?’
‘Jij mag me alles vragen. Mijn hobby’s? Passief sporten. Zo heb ik vannacht in een bobslee geslapen. Nu zul je vragen: hoe kwam jij in die bobslee terecht? Door er met mijn bezopen kloten in te kruipen. “Naar de hoeren, Bob!” riep ik. Maar ja –’
‘Euh, meneer Fon–’
‘Wat mij tegenhoudt om digitale tv in huis te halen? Nou, Piet, de angst dat ik nog méér geweld zal plegen. Ik heb een keer in een winkel naar een digitaal programma staan kijken en daarna heb ik een moslim van zijn fiets doen vallen door “ALLAH WOONT IN MADURODAM!” in zijn oor te roepen. Wis en waarachtig. Heb jij een oor, Piet?’
‘Euh –’
‘Da’s wel jouw woord, hè, “euh”. Je klinkt als mijn grootmoeder toen ik haar ingeschreven had voor
Te land, ter zee en in de lucht. “Nou, meid,” sprak Jack van Gelder, “fiets ’m d’r in!” Drie keer raden wat ze zei.’
‘… Euh?’
‘Exact. Nu vráág ik je, Piet: mag ik Piet zeggen?’
‘Luister, meneer Foncke, ik ga u –’
‘Nee, dat ga je me niet. Kijk, Piet, als je – Hallo? Hallo?! PIET?!’
‘Ja ja, ik ben er nog, maar –’
‘Ik was je even kwijt. Waarschijnlijk door die tunnel. Wist je dat de uitvinder van de tunnel ook de bijna-doodervaring uitvond? Hij leefde nog lang en bijna gelukkig. Digitale televisie, zeg je. Het einde! Maar wat gaat mij dat kosten?’
‘Wel, euh, ik kan –’
‘Ja, ik kan ook van alles, maar hoor je mij opscheppen? Godverdomme, Piet, je had me in je zak, ik at uit je hand, ik was boetseerklei achter de tralies die je vingers waren, en dan verknal je ’t. Als ik vannacht Madurodam in brand steek is het jouw schuld, Piet.’
Toen verbrak ik de verbinding, want er was snooker op tv.
Geschreven in opdracht van Productiehuis Brabant, nov. 2012
