Het begint als een mop - deleted scene uit 'God is klein geschapen'

Twee joden komen een krantenwinkel binnen. Vraagt de ene aan de uitbater: 'Verkoopt u het maandblad Joods Actueel?' Waarop de uitbater ontkennend antwoordt. Verslagenheid is de joden hun deel. Schrijver Zaman Van Mansbrugge, die aan de toonbank een biertje zit te drinken, besluit de mannen een beetje op te peppen. Hij zegt: 'Ik las in de nieuwe Joods Actueel iets interessants over die zes miljoen homies van jullie in de holocaust. Zes miljoen was blijkbaar het aantal volgens de organisatoren. Volgens de politie waren het er slechts 400.000!' 'Heil Freilich!' roepen de joden verrukt. Ze danken Zaman hartelijk en lopen door het dolle heen naar buiten. Buiten worden ze overreden door een camion die helium vervoert.

Wanneer de dode joden afgevoerd zijn loopt de vrachtwagenchauffeur met Zaman en uitbater Fred mee de krantenwinkel binnen om een pint te drinken. Aan de politie had hij verklaard: 'Ze liepen voor mijn camion, ik remde, maar dat was typisch zo'n geval van vijgen na Pasen' en dat volstond voor de agenten qua verklaring. De ene agent kreeg diarree van vijgen en de andere had een trauma overgehouden aan Pasen. Vroeger, in zijn jeugd, ging zijn moeder op paaszondag met hem in bad en dan trok ze 't velletje van zijn piemel naar beneden en dan wreef ze met een enorme verbetenheid met het washandje over zijn piemel, want ze zei dat dat heel belangrijk was. En dan droogde ze hem af en dan trok ze 't velletje van zijn piemel naar beneden en dan wreef ze met een enorme verbetenheid met de handdoek over zijn piemel, want ze zei dat dat heel belangrijk was. En dan sloeg ze een kakkerlak dood en dan stak ze die kakkerlak onder het velletje van zijn piemel. Misschien dat dat ook heel belangrijk was maar dat wist hij niet, want dat zei ze niet. En als die kakkerlak dan onder het velletje van zijn piemel zat moest hij die kakkerlak daar laten zitten tot hij de volgende dag opnieuw in bad moest, want als die kakkerlak de volgende dag niet meer onder het velletje van zijn piemel zat sloeg zijn moeder een nieuwe kakkerlak dood en die duwde ze dan met een enorme verbetenheid in zijn anus. En soms, op paaszondag, sloeg zijn moeder naar een kakkerlak en dan was die kakkerlak maar halfdood want hij bewoog nog. En dan stak zijn moeder die halfdode kakkerlak onder het velletje van zijn piemel en dan moest hij 's avonds op de bank tussen zijn moeder en zijn vader tv-kijken en als hij dan aan zijn piemel durfde te krabben sloeg zijn vader met een enorme verbetenheid met zijn vuist in zijn kruis tot die halfdode kakkerlak onder het velletje van zijn piemel volledig dood was.
     Zijn vader kon geen dieren laten lijden.

De vrachtwagenchauffeur zet zijn derde lege bierblik op de toonbank, en zegt: 'Alle goeie dingen bestaan uit drie, dus die twee joden, dat was niet goed.'
     'Laat het achter je, kerel,' zegt Zaman terwijl hij nieuwe pinten uitdeelt.
     De chauffeur laat de raad van Zaman doordringen, en zegt dan: 'Het leukste aan helium vervoeren is het masturberen in de cabine van m'n camion.'
     'Heb jij vrouw en kind, Patrick?' vraagt Zaman.
     De chauffeur bekijkt hem. 'Hoe ken jij mijn naam en waarom noem je mij Patrick?'
     'Ik heb de nummerplaat in je cabine zien hangen.'
     'Staat er Patrick op die nummerplaat?'
     'Nee, er staat Patje op.'
     'Noem me dan Patje.'
     'Wat is er mis met Patrick? Heet de minnaar van je vrouw Patrick?'
     De chauffeur gaat op kopstootafstand voor Zaman staan. Fred wil vanachter zijn toonbank komen, maar Zaman doet hem teken dat hij daar mag blijven. 'Tot nu toe beviel je mij,' zegt de chauffeur, 'dus ik ga 't je vriendelijk zeggen: als je die naam nog één keer uitspreekt, sla ik je de kop in met een baksteen.'
     'Een baksteen?' informeert Zaman. 'Waar heb jij een baksteen zitten?'
     'In die muur achter je.'
     'Ha, ik dacht in je broek. Zou je naamgenoot een baksteen in zijn broek hebben of zou hij gewoon blij zijn je vrouw te zien?'
     De chauffeur blijft Zaman strak aankijken, zijn tanden knarsen, zijn neus raakt op een haar na die van Zaman. Dan schiet hij in de lach. Hij lacht met consumptie.
     'Godverdomme,' zegt hij tegen Zaman, die de lach uit zijn gezicht wrijft, 'je had je toot moeten zien, vent. Je was ermee weg, hè, je was ermee weg, hè?'
     'Ja,' geeft Zaman toe, 'ik was ermee weg.'
     'Ja, da's Patje. Met Patje ben je weg. Het ene moment vervoer ik gas, het volgende moment zou je denken dat ik een antisemiet ben.'
     Ze drinken van hun bier. 'Maar om op je vraag te antwoorden,' gaat de chauffeur door tegen Zaman. 'Ik heb vrouw en kind gehad. Een prachtige vrouw en een prachtig kind. Maar ik woonde liever achter de gesloten gordijnen in de cabine van m'n camion dan bij hen. Je mag nu een negatief oordeel over me uitspreken.'
     'Dat zal ik niet doen,' zegt Zaman. Hij kijkt de chauffeur in de ogen, en slikt een slok bier weg.  

Presentatie

 

Doch genoeg geluld

Tja, zo'n blog, wat zet je daar op? Geheimen uit het diepst van je anus? Ik heb geen geheimen. Lees er m'n over 23 dagen te verschijnen roman God is klein geschapen maar op na. Een autobiografie als een open boek. Iedereen mag weten dat ik iemand ben van wie iedereen zich afvraagt: wie is die klootzak? Tja, zo'n roman, wat zet je daar in? Nou, ongeveer 40.000 woorden en geen woord minder. Geen enkel woord zal de aardbol anders doen draaien, en gelukkig maar, want die bol draait als een tiet; 7 miljard suckers can't be wrong. Evenwel denk ik dat bepaalde groeperingen door sommige van m'n romanwoorden enigszins uit het lood zouden kunnen worden geslagen: joggers, getuigen van Jehova, bepaalde schrijvers, N-VA-leden, geradicaliseerde jongeren, Joepie-lezers, mannen met een sigaret achter hun oor... Dat is alles samen algauw een groot publiek. Daar zal een geniale promostunt tegenover moeten staan. Bijvoorbeeld: bij de eerste 100.000 exemplaren van God is klein geschapen zit een condoom met ribbels en die ribbels zijn een zin uit het boek in braille. Mogelijke zinnen zijn: In het land der blinden is eenoog onzichtbaar en De clitoris: een kutplekje. Nu weet ik wel dat er al condooms bestaan met een fragment uit De ontdekking van de hemel in braille, maar door verstrooidheid van een marketingman kwam er geen zin uit die roman van Mulisch op die condooms terecht maar wel het ISBN-nummer. Dit leidde mede tot de grote orgasmeschaarste van 1992. Een andere oorzaak van deze schaarste was het feit dat de meeste mannen nu eenmaal gebrekkige minnaars zijn. Ik ben ondanks mijn meetlatlul een van hen. Over mijn aseksualiteit zou ik een open boek kunnen schrijven, getiteld Wie a zegt moet ook seksualiteit zeggen. Doch genoeg geluld, voor je 't weet sta je te boek als Brusselmansiaans. God is klein geschapen ligt op 25 februari in de boekhandel en wordt twee dagen later met terugwerkende kracht gepresenteerd in boekhandel Limerick in Gent. Save the rainforest and the date.

Match made in heaven

Februari 2016 verschijnt bij uitgeverij Lebowski mijn roman God is klein geschapen. Het artwork op de cover is van de God achter de kleine mensen, Slinkachu.

Ter plastische opvoeding van de jeugd

In het jeugdhuis van Wingene vond de laatste God is klein geschapen van dit seizoen plaats. Gunter Lamoot zat in de zaal, als levende illustratie bij de brief aan Kristien Hemmerechts die ik hier voorlas.

Dit meisje had blijkbaar haar huiswerk plastische opvoeding meegebracht.

Herman had voor de gelegenheid Het mooie kotsende meisje nog eens bovengehaald. Dit was het boek dat, kerstavond 1992, de schrijver in mij wakker schudde. De cirkel is rond. Merci, Herman. Nu zal ik je moeten vermoorden.

(Foto's: Cultuurdienst Wingene.)

 

 
 



Met meer naar huis

Gisteren las ik fragmenten voor uit mijn te verschijnen roman God is klein geschapen tijdens Around The Rug in Amsterdam. Dat was fijn om te doen.

Ook fijn was dat ik met meer naar huis ging dan waarmee ik gekomen was. Prima stuff voor the long road home: de cd Ten feet of wind van Port Of Call en het boek Huil maar, ik wens je uitstel toe van Joubert Pignon.

Around The Rug

Zondag 19 april zal the room nogal een beetje together getied worden: in Amsterdam organiseren uitgeverij Lebowski en vormgevers Dog and Pony Around The Rug. Ikzelf zal een fragment uit m'n roman God is klein geschapen in het tapijt piesen. Het belooft een gezellige boel te worden: blokje kaas, plakje worst, Maartje Wortel...

Would we go down on you in a theater?

Het is natuurlijk de bedoeling dat je tijdens God is klein geschapen oraal bevredigd wordt. Dit zijn de plekken waar je nog aan je gerief kunt komen:

27 maart, CC 't Schaliken, Herentals
28 maart, CC Ghybe, Poperinge
24 april, De Mutse, Wingene

  

Roman in wording

‘‘Wanneer een man op een podium staat is een vrouw zijn drijfveer’’

Waar mogen we ons aan verwachten bij God is klein geschapen?

In onze typische lijzige stijl betreden Herman en ik de bühne. Als er mensen in de zaal zitten, lezen we om de beurt voor uit eigen werk. In Hermans geval zijn dat beproefde podiumverhalen en een enkel romanfragment; in mijn geval zijn dat brieven uit mijn boeken De geachten, Het leven is goed als je niet deelneemt én een nieuwe bundel waaraan ik momenteel werk, getiteld Brieven aan beroemdheden en andere mensen met een anus. Ook zal ik fragmenten voorlezen uit mijn te verschijnen roman God is klein geschapen.

 

Hoe hebben Herman en jij elkaar leren kennen?

Op de boekenbeurs van 2009, kort na het verschijnen van mijn briefroman De geachten, werden Herman en ik samen geïnterviewd door Jelle ‘Whole Lotti Love’ Van Riet. Herman bleek De geachten graag gelezen te hebben. Toen die informatie in mijn leven kwam, werd mijn leven leuker. Ikzelf had in de zeventien jaren daarvoor, nadat ik op kerstavond 1992 Het mooie kotsende meisje van mijn moeder cadeau kreeg, alle boeken van Herman gelezen. Het is niet evident dat een moeder haar 14-jarige zoon Het mooie kotsende meisje van Herman Brusselmans cadeau doet, dus langs deze weg zou ik willen zeggen: ‘Bedankt, moeder. Dat je een voorbeeld mag zijn voor veel moeders in dit apenland.’

 

Had je een plan B voor wanneer een carrière in de literatuur niet zou aanslaan?

De directeur-generaal van de Belgische posterijen, Jean-François Poussepasse, vond De geachten zo’n virtuoos brievenboek dat hij mij een baan aanbood in het hoofdfiliaal van de post hier ter stede. Mijn taak zou zijn om de gele briefkaarten te sorteren volgens kleur. Ik bedankte ervoor, met de belofte dat ik het in mijn achterhoofd zou houden als plan B.

 

Wat is je drijfveer wanneer je op een podium staat?

Wanneer een man op een podium staat is een vrouw zijn drijfveer. Tenzij hij een homo is. En ik zweer op het graf van Elton John dat ik geen homo ben.

Elton John leeft toch nog?
Ja, maar zijn graf is reeds ontworpen door Graveyards-R-Us. Het is een bakelieten steen met opschrift Hier ligt Elton John en een speciaal zweerplatform.

 

Wat is je band vandaag nog met Aalst? Waarom gaan jullie hier in première?

Ik ben geboren, opgegroeid, ontmaagd en tot ereburger geslagen in Aalst. Meer kun je uit een stad niet halen. Deze zomer ben ik verhuisd naar het platteland; ik heb nu koeien in plaats van kalvers als buren. Ik heb mij dus verbeterd. Toch zal ik mij altijd een Aalstenaar blijven voelen. Je kunt de man wel uit Aalst halen, maar je kunt Aalst niet uit de man halen. Een beetje zoals Auschwitz.

We gaan in Aalst in première om de cirkel rond te maken. Ik leg het even uit voor niet-meetkundigen. In 1998, ik was twintig nucleaire winters oud, woonde ik in De Werf Hermans voorstelling Bloemen op mijn graf bij. Ik dacht: dit wil ik later ook doen. Amper zestien jaar later is het zover, want als ik iets in mijn kop haal ga ik ervoor als een speer. Weliswaar een speer die nog in de oorspronkelijke verpakking zit en weggeworpen wordt door iemand die niet meteen van speerwerpen houdt, maar goed, de cirkel is godverdomme toch maar mooi rond.

Nog één cruciale vraag: waar en wanneer vindt de première van God is klein geschapen plaats?
17 oktober in cc De Werf in Aalst. Mag ik trouwens zeggen dat je een prachtige blouse draagt?

Da’s geen blouse, da’s psoriasis.
Bedankt voor het gesprek.

 

Dit is een voorpublicatie van een interview dat mij werd afgenomen door Denderend Aalst. Er is een kans dat het interview verschijnt in Denderend Aalst.

 

Cruciaal bericht voor de lezers van De Streekkrant

In De Streekkrant van deze week kondigt een klein artikel God is klein geschapen aan. Het artikel is zo klein dat er geen plaats meer was voor het antwoord op de redelijk cruciale vraag 'Waar en wanneer vindt God is klein geschapen plaats?'. Gelukkig ben ik gestopt met me bij het minste te gaan ophangen. God is klein geschapen vindt plaats op 17 oktober in cc De Werf in Aalst.   

Nieuw papier

Het zijn dolle tijden. Het voorbije halve jaar heb ik een huis gekocht, een roman geschreven, mijn haar laten knippen. Aan mensen die mijn haar bekijken en zeggen dat ik mijn haar heb laten knippen, verklaar ik: ‘Ik speel binnenkort mee in het toneelstuk De poedel en de man. Ik speel een van de twee hoofdrollen.’ De roman zal ik gedeeltelijk voorlezen tijdens God is klein geschapen. Het huis staat op het platteland. Bij wijze van afscheid schreef ik een brief aan mijn bovenbuurman in het oostblok. Hij was een van de betrokken buren in de rechtszaak maar diende geen klacht tegen mij in, dat had volgens hem geen zin omdat ik schizofreen ben. ‘Beste buurman,’ schreef ik hem, ‘nog even en ik moet ex-buurman zeggen, ik zal dan koeien in plaats van kalvers als buren hebben. Mijn vriendin en ik gaan ons verbeteren, zoals dat heet, maar een paar klanken uit het swingende oostblok zal ik toch missen. Daarom wil ik je vragen of jij je geweldige niesgeluid voor me kunt opnemen. Wanneer de stilte van het platteland me neurotisch dreigt te maken, zal ik jouw aanvallen door het huis laten knallen. Aldus zal ik ook nooit vergeten waar ik vandaan kom: ik mag dan wel verhuisd zijn, jouw genies zal me er altijd aan herinneren dat ik een schizofreen ben die niet te hoog van de toren moet blazen. Je mag de opname in mijn brievenbus steken, samen met de rekening.’ Toen ik naar beneden liep om de brief in de bus van de buurman te steken, kwam ik zijn vrouw tegen. Een vrouw zo beige dat zelfs een kledingfabrikant met als slogan ‘United Colors of Beige’ er triestig van zou worden. Ik liep terug naar boven en gooide de brief bij het oud papier.

God is klein geschapen

 

In 1998 hield Bloemen op mijn graf, de literaire tournee van Herman Brusselmans met Piet Jorens op percussie en een blonde deerne als presentatrice, halt in cultureel centrum De Werf in Aalst. Ik zat in de zaal. Ik was twintig, gestopt met school en stond nog niet aan de vooravond van de grote rekkenvullerij in de GB. Ik stond, kortom, zo nergens als iemand maar kan staan. Vijftien jaar later krijgen Herman en ik van onze boeker bevestiging dat de première van onze voorstelling God is klein geschapen volgend najaar in cc De Werf zal plaatsvinden. Van het graf naar de schepping. Daar trek ik een streep Lou Reed onder. You have to start at the beginning again / And just this moment / This wonderful fire started up again.